Kranten en Britten die denken: rare lui bij de TAZ

Uitgevers van kranten: de opkomst van internet hebben ze meegemaakt, de impact ervan duiden valt ze zwaar. Elke keer als men meent de neerwaartse lijn in oplages onder controle te hebben is er weer een nieuwe ontwikkeling die het businessmodel nog verder overhoop gooit. De impact van online advertising was daarvan een voorbeeld, toen kwamen de social media die huishielden, news aggregators en nu de tablets.

Toch blijft er vraag bestaan naar nieuws op een bepaalde vaste manier geserveerd. Deels is die vraag afkomstig van een publiek dat het nu eenmaal is gewend een stapel voorgevouwen papier door te worstelen, deels komt de vraag uit de hoek van de modernere lichtingen die een krant op nieuwerwetse wijze geserveerd willen zien.

Voor die laatste groep bestaan er inmiddels de nodige oplossingen. E-kranten die in meerdere formats worden aangeboden en 100% de papieren versie bevatten. Om die e-kranten aantrekkelijker te maken zijn nogal wat uitgevers afgestapt van het idee de “gewone” webversies van de kranten een 100% weergave van de printed versies te laten zijn. Slechts delen van de krant worden getoond en wie meer wil lezen koopt of de papieren editie in de winkel of betaald via internet voor toegang tot de E-editie. Deze scheiding van gratis en niet gratis heet een paywall, betaalmuur. Hoe effectief een paywall kan en zal zijn daarover worden heftige discussies gevoerd. Ook op dit blog zijn cases van voor -en tegenstanders al diverse malen besproken.

Er zijn echter ook andere manieren om in het internettijdperk geld te blijven verdienen aan een krant en dat is via het model van lezersparticipatie. Begrijpelijk vanuit historisch perspectief dat zoiets ook nu weer voor kranten is gaan gelden, want voor enkele titels is dat zelfs de wijze waarop ze decennia geleden zijn opgericht.

Een van de titels die dit al model al langer hanteert is de Berlijnse krant TAZ. Het is een coöperatie, mogelijk gemaakt door inmiddels ruim 12.000 betalende lezers. En hoewel het begrip coöperatie internationaal bekend is, zeker ook in Engeland (denk aan de Coop winkels) is het grappig te lezen hoe The Guardian – zelf op zoek naar bestendige funding – kijkt naar het Duitse model. In het artikel zit geen afgunst of afkeuring maar wel veel verbazing.

De journalist die het heeft geschreven moet meermaals hebben gedacht “Rare jongens (m/v) die Duitsers”. Of het TAZ model in het verziekte Britse perslandschap kans van slagen zou hebben blijft onduidelijk. Dat het wordt ingezet om over de toekomst van de niet-boulevard pers te denken is echter een interessante ontwikkeling.

Share: