De bankencrisis is in België nog niet verwerkt

Eind vorige week besteedden de gehele Vlaamse pers aandacht aan een uitspraak van het Grondwettelijk Hof. Buiten Vlaanderen is er bijna niemand die heeft meegekregen dat de hoogste Belgische rechters iets naar de prullenbak hebben verwezen. Waar het om draait is een compensatieregeling voor 800.000 Vlaamse burgers.

Achtergrond

Die groep burgers was aandeelhouder in het Landelijk Verbond van Christelijke Coöperaties. Achter die naam ging een investeringsvehikel schuil van de het ACW, de Vlaams christelijke vakbond. Doel was investeren in alles dat de derde wereld ten goede zou komen. Een loffelijk streven en het verklaart waarom er zoveel deelnemers, annex aandeelhouders, waren. Helaas, we spreken over België, dus de waarheid was veel minder positief. 90% van het bijeengeharkte vermogen bleek belegd in de bank Dexia. Die bank was in 2008 zwaar in de problemen gekomen. Het verhaal wil dat de christelijke partijen de bank niet wilden laten vallen en het ACW bereid vonden daar in het investeren. De gevonden oplossing kon niet voorkomen dat in 2011 de bank (wat er van de Belgische tak over was) genationaliseerd moest worden. Een echte bankrun liet de regering in Brussel ook geen andere keuze.

Redding via nationalisering en de aandeelhouders

De redding van de bank betekende dat alle aandeelhouders hun investering in rook zagen opgaan. Daartoe zouden ook de Arco-coöperanten moeten tellen, want op getrapte wijze waren die gewone aandeelhouders. Naar nogmaals dit is België. De christelijke politici draaiden in alle bochten om dit deel van de achterban te behoeden voor verlies. Men koos daarvoor een bizarre constructie. De Belgische staat stelde de de coöperanten met als de gewone spaarders een beroep konden doen op het waarborgfonds. Dat was natuurlijk het bruuskeren van de gewone aandeelhouders (en de gewone schuldeisers). Die groep stapte naar de rechter. We zijn nu een aantal jaren later en na een prejudiciële vraag heeft het Grondwettelijk Hof besloten dat die regeling niet mag. Het is niets minder dan discriminatie van de gewone aandeelhouders.

En nu dan?

800.000 gezinnen zijn geld verloren. Omdat de groep zo groot is heeft het weinig zin een gemiddeld bedrag te noemen. De politiek kan roepen wat het wil, maar Europa kijkt natuurlijk extra kritisch naar elk plan dat wordt gelanceerd. Daarnaast zijn de reguliere aandeelhouders die onder geen beding willen dat zij wederom als tweederangs rechteloze investeerders worden gezien.
De partij die heel erg stil zit is de vakbond die deze het verlies van al het vermogen van 800.000 personen op het geweten heeft. Maar ja, het is België. Dus vooralsnog rollen daar geen koppen en hoe hard de toezegging is uit het enorme vermogen 600 miljoen Euro los te weken blijft afwachten. Daar zit trouwens nog een addertje onder het gras. Zowel Europa als de fiscus zouden bij die constructie nog wel eens voor een onaangename naheffing kunnen zorgen.

Voor alle coöperanten – en dat waren deels mensen die echt meededen vanwege de belofte dat er eerzaam en eerbaar zou worden belegd – is de Belgische bankencrisis dus echt nog niet voorbij. De kans dat ze iets terugzien van de ingelegde gelden blijft klein, heel erg klein.

Om het nog wat troebeler te maken: de affaire Fortis is ook nog steeds niet afgerond. Vrijdag 16 juni heeft het gerechtshof in Amsterdam een belangrijke schikking voor niet bindend verklaard. Dat is nog een reden waarom de bankencrisis voor de Belgen nog lange niet voorbij is

 

NB: opvallend is dat veel meer Europese burgers iets weten over de impact van de bancaire crises in Griekenland en op Cyprus dan dit nog steeds etterende voorval in België.

 

Share: