Collectieve inkoopkracht werkt niet in Duitsland?

IMG_0262-collectief-inkopenHet gezamenlijk inkopen elektriciteit, gas, stookolie, benzine, diesel en zelfs verzekeringen is iets dat in Nederland veel voorkomt. Verzekeringen via de werkgever of brancheorganisatie met extra korting: dat is hier de regel niet de uitzondering. En bij stroom, gas en brandstof zijn heel veel collectieve vormen zichtbaar.

Zo gebruikelijk is het dat ik raar opkeek van een artikel in Der Tagesspiegel. De Berlijnse krant maakte melding van een nieuwe actie van Nederlanders op Duits grondgebied om via collectieve acties elektriciteit, gas, Auto-verzekeringen en breedband internet (!) goedkoper te bemachtigen. En hoewel dit soort activiteiten in Duitsland niet nieuw is, echt positief is de krant niet over deze poging de markten open te breken. Het kost wat moeite te begrijpen waar die kritische houding vandaan komt, de krant geeft te weinig achtergrond informatie om het – als relatieve buitenstaander – te kunnen begrijpen. Maar wie zich verdiept in de materie begrijpt dat er rationele overwegingen zijn om deze manier van zakendoen in Duitsland niet direct te omarmen.

Net als eerder in Nederland zijn er schijnbaar negatieve ervaringen met vergelijkingssites. Schimmige constructies die moesten verhullen dat het ging om websites van een van de grote aanbieders of een vergoedingssysteem waardoor de objectiviteit van de verstrekte informatie ver te zoeken was. En precies dat vergoedingssysteem, waar Prizewize wel eerlijk over communiceert, maakt dat de krant moeite heeft met deze manier van werven en bundelen. Daarbij wordt ook gewezen op een typische Duits verschijnsel: er zijn heel veel kleinere lokale energieaanbieders. In tegenstelling tot Nederland waar het aantal aanbieders op de vingers van twee handen te tellen is, kent Duitsland erg veel gemeentelijke of regionale producenten. En daarmee wordt de situatie compleet anders. Waarom zou je als aanhanger van het collectivisme ervoor kiezen met een Nederlandse website in zee te gaan, als je als dorp ook zelf die vuist kan maken naar je eigen energieboer?

En om het verschil tussen de Nederlandse aanpak en de Duitse praktijk nog duidelijker te maken: daar is het niet ongebruikelijk dat niet alleen een gemeente maar ook de inwoners individueel aandeelhouder / eigenaar zijn van de lokale biogasanlage of windmolen. Leuk hoor dat collectieve, maar Duitsland is wel een heel andere markt.
(en wat betreft de kansen voor collectief breedband, daar zwijg ik discreet over)

Share: