Brexit als banenmotor

De laatste week van februari zijn belangrijke stappen gezet door de EC om met de Brexit onderhandelingen te gaan starten. Het mandaat van EU onderhandelaar Barnier is met Londen gedeeld en gepubliceerd. Londen heeft schijnbaar ook iets gedaan, maar dat maakt minder indruk. Meer indruk maken de meldingen over de banenmotor die Brexit gaat worden.

No Deal

Met snedige oneliners en verhulde beledigingen is door de Britse regering gereageerd op de EC stukken. Londen wil als niet EU lidstaat dezelfde voorrechten van lidstaten hebben zonder aan de rechten of plichten gebonden te zijn. Als simpele poging druk op Brussel uit te oefenen heeft de regering zelfs al gedreigd de onderhandelingen te stoppen als per juni van dit jaar geen zicht is op een FTA – vrijhandelsakkoord.

Londen geeft dus impliciet aan te kiezen voor een no-deal, maar is sinds enige tijd huiverig dat begrip nog te gebruiken. Naar goed Orwelliaans en Trumpiaans gebruik worden andere begrippen uit de kast getrokken om de burgers op het verkeerde been te zetten. Wat er nog aan serieuze pers over is op de Britse eilanden trapt daar niet in. Zelfs de FT is inmiddels de waarschuwende toon gaan verharden. Een no-deal betekent dat er miljoenen banen verloren zullen gaan omdat het land dan veel minder naar de EU kan exporteren en ook nog eens voor een deel tegen hogere kosten.

Banenmotor

Tegelijk is er in dezelfde FT sprake van ironie en sarcasme. De krant heeft geschreven hoeveel extra banen er gecreëerd moeten worden in het VK om na het definitieve vertrek uit de EU goederen naar de rest van de wereld te kunnen blijven versturen en omgekeerd te kunnen ontvangen. Londen wil dezelfde FTA voorwaarden van de EU als Canada. De transportkoepel RHA kent die voorwaarden en de impact daarvan op de logistieke ketens.

RHA heeft uitgerekend dat er ongeveer 50.000 nieuwe medewerkers nodig zijn om – ondanks alle automatisering – de vrachtdocumenten te verwerken. Londen bevestigt het aantal niet, maar ontkent het evenmin. Het heeft zelfs een potje geld beschikbaar gesteld om de training en omscholing van personeel mogelijk te maken. Eenmalig GBP 26 miljoen is natuurlijk peanuts voor een sector die geconfronteerd wordt met een kostenpost die volgens de krant GBP 1,5 miljard bedraagt. Dat zijn de jaarlijkse salariskosten die RHA vreest en die op de klanten verhaald gaan worden.

Om 50.000 mensen te vinden en selecteren zijn er talloze W&S bureaus nodig. Om ze een werkplek te geven is er bureauruimte nodig. Er zijn dus additioneel nog eens duizenden tijdelijke banen om deze groep aan het werk te krijgen.

Brexit als banenmotor, je zou er bijna jaloers van worden. Dat wil zeggen, zolang je de reeds verloren banen buiten beschouwing laat,  de banen die binnenkort verdwijnen en natuurlijk de inflatie die door deze papiermolen wordt aangejaagd.

 

 

Share:

Comments are closed.