Betalen voor een tv programma – dat was altijd al foute business

Het zal alweer ruim een maand geleden zijn dat op Twitter weer eens werd gewezen op een kwalijk randverschijnsel van de RTL en SBS tv programmering. Externe productiebedrijven vallen nog steeds op grote schaal ondernemers lastig. Onder het voorwendsel dat het bedrijf of product interessant is wordt aangeboden een opname te komen maken. Gratis is dat niet.

Externe bedrijven

Over de hoogte van de bedragen die deze externe partijen vragen valt hier en hier wat te lezen. Er staat ook dat de opbrengst van een dergelijke investering zelden meevalt (understatement). Alleen daarom is het al zeer begrijpelijk dat RTL en SBS hier externen voor inzet. Die vangen de klappen op en als het imago te veel is verbrand dan neemt een ander bedrijfje de klus over.

Er is nog een reden waarom dit soort productiebedrijfjes geen lang leven is beschoren: de acquisitiemethoden roepen weerstand op en zijn in een aantal gevallen uiterst dubieus. Het gevolg is dat de namen en telefoonnummers met weinig moeite te achterhalen zijn. Iedereen die na een eerste contactmomentje de moeite neemt een zoekmachine aan te slingeren zal (hopelijk) blij zijn geen toezeggingen te hebben gedaan.

Vroeger

Wie zich in het onderwerp verdiept zal zien dat het verschijnsel al lang bestaat. Vreemd genoeg lijkt niemand een startpunt van deze acquisitie te kunnen noemen, maar er heerst consensus dat het vroeger ook al bestond, maar nu eerder erger dan minder erg is geworden.

Nuance

Bij dat laatste is een nuance op zijn plaats. Daarom volgt nu deze persoonlijke ervaring. Tussen 1995 en 1998 werden in Nederland de eerste internet vakbeurzen gehouden. Dat viel ongeveer samen met de uitrol van commerciële tv zenders in de standaard kabelpakketten van die tijd. Als vertegenwoordiger van een grote internetaanbieder waren die vakbeurzen onmisbaar. Als grote partij en exposant was het ook mogelijk deel uit te maken van een stuurgroep. Tijdens een van de eerste sessies is aan tafel gaan zitten een aantal vertegenwoordigers van een commerciële omroep. Zij zouden impressies van de beurs maken, want internet was booming en het zou onderdeel zijn van de reguliere programmering.

Geen van de deelnemers had bezwaar. We hadden het zelfde belang: internet bekend maken. Na een kort overleg over de insteek van het programma werd door de omroepvertegenwoordigers een ander punt ter sprake gebracht. De impressie van de beurs zou X minuten duren en in programma Y worden uitgezonden. Voor een bedrag van 13.000 gulden (~5.900 Euro) kon in programma Z extra aandacht worden gekocht. Als grootste exposanten had iedereen aan tafel de eerste keuze, maar niet meer dan een handvol partijen kon deelnemen, want het programma was uiteraard beperkt in tijd.

Koppelverkoop

Die aanvulling viel niet overal in goede aarde . Er was een aantal hardware leveranciers dat hier wel oren naar had. Zij kregen het wel moeilijk toen de omroepvertegenwoordigers duidelijk maakten dat contracten voor programma Z voorwaarde waren om gratis langs te komen voor het item in het reguliere programma Y. Een bijzondere vorm van koppelverkoop dus

Omdat het inmiddels meer dan 20 jaar geleden is weet ik niet meer wat de uitkomst van de discussie was. Wel weet ik dat er nog een extra aap uit de mouw kwam: de omroepvertegenwoordigers bleken medewerkers van een extern productiebedrijf te zijn. Ook toen al werd acquisitie op afstand van het omroepmerk gehouden, ook toen was het al foute business.

Share: