Belgen janken ook (wederom)

Gisteren stond hier een post over het valse gejank van Duitse winkeliers. Vandaag gaat het weer over gejank, maar dan van de Belgische winkeliers. Het is in reactie op een klaagzang van begin december. De Belgische retailers zijn namelijk niet blij met Black Friday en andere shoppingdagen.

Niet de eerste keer

Het klinkt vreemd, maar het klopt echt. Unizo, de Belgische koepel voor de zelfstandige ondernemers, heeft een probleem met de landgenoten. Die shoppen veel, maar vooral verkeerd. Black Friday en de naderende kerstdagen waren voor die koepel een reden de pers en politiek te bestoken met klaagzangen. Het was niet de eerste keer dat het gejank te horen viel. Vlak voor Valentijnsdag is het ook al eens gehoord en een voorgaande kerstperiode werd eveneens vergezeld van een zeurderige boodschap.

Unizo is, namens de achterban, van mening dat de Belgen te vaak en te veel in het buitenland shoppen. Men claimt dat de Belgische retailers voor 8 miljard Euro omzet op jaarbasis mislopen, omdat de Belg liever over de grens shopt of een bestelling plaatst dan bij de winkelier of nationale e-commerce platformen.

Pijn met twee gezichten

De pijn die de Belgische retailers voelen is op het eerste gezicht reëel. Een Euro kan maar een keer worden uitgeven en als de consument dat over de grens doet dan is dat een voldongen, niet herstelbaar, feit. Het verhaal heeft echter ook een andere kant. De vraag waarom al die Belgen naar Frankrijk, Luxemburg, Duitsland en Nederland uitwijken is namelijk al heel oud en het antwoord kent iedereen.

België is een duur land. De prijzen in de winkels zijn zo hoog omdat de belastingdruk dat ook is. Het opdelen van het land in een wirwar van gewesten, provincies, landsdelen en dergelijke maakt de administratieve lasten hoog. Dat werkt uit op de lonen, de inkoop van materialen en uiteindelijk leidt dat weer tot een hoger prijskaartje voor een pak melk of paar schoenen dan in de buurlanden.

E-commerce nadeel

Het voordeel van e-commerce is de doorsnee Belg inmiddels ook bekend. Het land loopt echter op twee terreinen achter. De structuur en bezitsverhoudingen in de retail heeft effectief voorkomen dat er vergelijkbaar vroeg als in Nederland op e-commerce is ingezet. Te lang bleef kleinschaligheid en persoonlijk contact zo hoog in het vaandel staan dat elke moderniseringsslag wel moest laten passeren. Dat de voorkeur voor het persoonlijke contact ook te maken heeft met de – net als in Duitsland – immense zwart geld stroom is een punt dat voor het gemak maar even wordt genegeerd.

Het andere punt waarop België achterloopt is de meertaligheid. Dat klinkt vreemd, het is immers een meertalig land. Toch is bij e-commerce die meertaligheid een nadeel gebleken. De Vlaming stapt liever in de auto om in Noord Brabant te shoppen, dan dat hij naar Luik gaat. Voor online gaat precies hetzelfde op. De markt de men met een webshop kan bedienen is daarom in de praktijk de helft van het land, niet het hele land.

Onderscheidend vermogen

En dan is er nog een ander punt waar Unizo met een grote boog omheen gaat. Als de Belgen zo graag over de grens shoppen zou dat deel gecompenseerd kunnen worden door shoppers uit het buitenland. Los van de hogere prijzen die dat gedrag al lastig maakt is er een ander probleem. Het is op dit blog een paar jaar terug al eens aangestipt. Wat is er zo specifiek Belgisch en gewaardeerd dat het veel vraag genereert? Het antwoord op die vraag zal per persoon verschillen. Per saldo zijn die verschillen echter te gering om tot een andere conclusie te komen. Voor consumenten heeft België in het winkelschap gewoon te weinig positief onderscheidend vermogen.

Het gejammer van Unizo zal dus de kop op blijven steken, een oplossing is niet in zicht.

Share: