Categories
Social Links

Posts Tagged ‘duurzaamheid’

Sociale criteria winnen bij consumenten aan belang

trendbueroNa mijn verbazing over het in Duitsland vastgestelde Snowden effect op e-commerce was er de gelegenheid een rapport te lezen over het groeiende belang van sociale en ecologische factoren bij de aankoopbeslissingen van consumenten in hetzelfde land. Read more »

Koelkastinruilpremie en andere marktverstoringen

De gewone gloeilamp heeft zoals bekend zijn langste tijd gehad. Via een verbod op verkoop in de EU heeft Brussel het voor elkaar gekregen dat voor elkaar gekregen dat eerste de grote wattages en inmiddels ook de kleinere wattages van de schappen zijn verdwenen. Zo moeten een verminderde Co2 uitstoom en stroomverbruik in de EU worden bereikt en de consument profiteert door een lagere stroomrekening.

Op papier klinkt het goed, de snelheid waarmee het proces is doorgevoerd is indrukwekkend, dus iedereen tevreden? Read more »

De Muis: een weloverwogen aanschaf computeraccessoire

Na vele jaren is er begin deze maand afscheid genomen van de laptopmuis. Tot zover traceerbaar was de Logitech in 2005 aangeschaft, dat er ernstige slijtage problemen optraden de laatste tijd mag niet echt verbazen.

Tijd dus voor een nieuwe muis en dan begint een aankoopproces dat de meeste computergebruikers bekend voorkomt. Een muis is namelijk niet zomaar een computeronderdeel. Naast het toetsenbord is het het meest gebruikte onderdeel en moet alleen al daarom aan de nodige eisen voldoen. Naast functionele eisen zijn er nog aspecten als ergonomie en prijsstelling.

Dit leidde tot een vergelijking tussen een aantal modellen van slechts twee merken, want zoveel aanbod dat aan met name de ergonomische eis “geschikt voor linkshandig gebruik” voldoet is er simpelweg niet. Gecombineerd met een verder nergens op gebaseerde prijsvoorstelling van ”moet onder de €15 blijven”  bleek dat de keuze te beperken tot slechts 2 modellen Logitech muizen. Beiden gewoon verkrijgbaar in fysieke winkels op fietsafstand, dus ouderwets shoppen.

De definitieve keuze is uiteindelijk gevallen op de muis die zelfs nog onder de €10 wist te blijven. Een van de oorzaken voor die scherpe prijsstelling was de minimalistische verpakking. Een OEM muis, geen drivers, geen luxe, gewoon een kleine welhaast sobere verpakking. Zo mag ik dat graag zien. Niet alleen omdat al die toeters en bellen in mijn geval nergens voor goed zijn. Ook het verkleinen van de afvalberg door het terugdringen van verpakkingsmateriaal spreekt mij aan. En als ook deze muis weer 7 jaar meegaat, dan is het een beestje met een opvallend geringe eco-footprint.

Nederlands gepruts, deze keer in Duitsland

Donderdag 17 augustus bezocht de Duitse minister van economisch zaken Rösler Den Haag. Een bezoek aan zijn ambtscollega Verhagen waarbij één punt zeer hoog op de agenda stond: het functioneren van netbeheerder Tennet. Een onderwerp waar tot die dag in de Nederlandse pers compleet geen aandacht voor was en dat terwijl de Duitse kranten er al maanden volop over schrijven.

Waar het over gaat is eenvoudig te begrijpen. Duitsland heeft vorig jaar besloten zwaar in te zetten op regeneratieve energie opwekking. Zoals op het Betablog beschreven, lag daaraan ten grondslag de nucleaire ramp bij Fukushima. Maar de aandacht voor deze vorm van energie opwekking bestond al langer, om precies te zijn is in 2000 hiertoe al een wet aangenomen. Read more »

De slimme meter heeft het ook in Duitsland niet makkelijk

Een echte verrassing kan het niet zijn: het succes van de slimme meter in Duitsland valt tegen. In het land waar privacy veel meer in de DNA van de bevolking zit heeft het bedrijfsleven afgelopen periode op bescheiden schaal tests uitgevoerd met de slimme meter in Berlijn. En de resultaten daarvan geven aanleiding voor minder vrolijke gezichten bij de Vattenfall, de moedermaatschappij van Nuon.

Maar wie denkt dat de tegenslag vooral te maken heeft met de privacy bewaren mist een wezenlijk deel van de boodschap. Een boodschap die in de Duitse pers wel uitgebreid aan de orde is gekomen, want het zijn ook en vooral de kosten die acceptatie van slimme meters in de weg staat. Daarmee lijkt de proef in Berlijn een gelijke ontwikkeling te kennen als de hier eerder beschreven pogingen van Nuon in Amsterdam en de nog recentere actie van Eneco om Toon aan de man/vrouw te brengen.

De aanschafkosten voor een slimme meter zijn op dit moment nog zo hoog, dat een gemiddeld huishouden geen zicht heeft op een realistisch terugverdienmodel. In theorie zou met de slimme meter tot 15% kunnen worden bespaard, maar net als bij de Toon gaapt er een gat tussen theorie en praktijk.

Interessant is het dus te zien waar die 15% op is gebaseerd. Is dat wellicht een worst-case versus een best-case scenario, waarbij over het hoofd is gezien dat bijna elk huishouden inmiddels al kritischer naar stroom -en gasverbruik kijkt?

Overigens werd er nog een aardig reden gegeven waarom de 15% in de praktijk niet haalbaar is. De veldproef in Berlijn is gehouden in gewone trappenhuiswoningen. De kans dat die massaal op goedkopere nachtstroom overschakelen voor bijvoorbeeld was of afwas blijkt niet mogelijk. Het is de geluidoverlast die het aanzetten van die machines in de avonduren blokkeert. Een goed voorbeeld ook van hoeveel er komt kijken bij het implementeren van de Energiewende op huishoudniveau.

Foutje in klakkeloos overgenomen persbericht?

Dat er vooral in de zomer berichten in de kranten verschijnen, die te bizar zijn om te kunnen kloppen is bekend. Komkommertijd – of zoals de Duitsers zeggen das Sommerloch – is de naam voor dit verschijnsel waarin te weinig nieuws leidt tot het aanpassen, creëren van eigen vondsten en recyclen van oud nieuws.

De laatste zaterdag van juli stond er in de Frankfurter Rundschau een bericht over de bouw van datacenters in Noorwegen. Een serieus bedoeld artikel, waarin werd uitgelegd hoe in dat land wordt begonnen met de bouw van extreem umweltfreundliche datacenters. Bedrijven als Cisco, Google en Intel worden in het artikel genoemd als participanten.

Uiteraard is er ook uitleg voor de locatie, Noorwegen ligt immers niet pal om de hoek van de AMSix of Linx knooppunten. Maar het is wel de regio waar de meeste groene stroom (waterkracht) wordt opgewekt en waar de geologie gebruik van natuurlijke koeling stukken eenvoudiger maakt.

Met dat laatste wordt bedoeld, dat er genoeg grotten en verlaten mijnen zijn die zo diep onder de grond liggen dat een extreem lage en constante omgevingstemperatuur ook met lage luchtvochtigheid mogelijk is.

Tot zover een volkomen leesbaar verhaal, dat trouwens helaas niet online verschenen is. Toegeven het artikel laat nog gene eigen inbreng van de journalist zien. Anders gezegd het lijkt nog erg veel op een persbericht voorzien van een eigen opmaak.

Maar dan gaat er iets goed mis. Intel wordt geciteerd met de uitspraak dat het koelen van een server 300 miljoen liter water per jaar kost. Den vervolgens komen de bekendere yells als dat een zoekopdracht van Google X aan CO2 kost en Y datacenters meer luchtvervuiling produceren dan geheel Argentinië.

Op dat moment gaan hier toch echt alle alarmbellen af: zit hier een journalist of redacteur te slapen of probeert men door het plaatsten van overduidelijk onjuiste waarden invulling te geven aan het Sommerloch?

Ik ben er nog niet achter en ook na een week zag ik geen boze brieven. Daarmee is niet gezegd dat Noorwegen als IT standplaats oninteressant is, het verdient echter kwalitatief betere verslaggeving en dat lijk tijdens deze periode van het jaar iets te veel gevergd.

De boeiende Energiewende

Energiewende is het begrip dat in Duitsland wordt gebruikt om alle maatregelen en processen te beschrijven die nodig zijn om het land van kernenergie af te krijgen en aan de duurzame energieopwekking.

Het is dan ook geen geringe inspanning die land zich zelf heeft opgelegd na de kerncentrale escalatie in Fukushima. Inmiddels is dat voorval en het Duitse besluit al weer een jaar oud en de vraag werd recent gesteld: hoe gaat het daar bij de Duitsers?

Antwoord op die vraag is makkelijk te krijgen, dagelijks wordt er wel online en offline gepubliceerd over de vorderingen en tegenslagen (92.000 hits op nieuwsitems van maximaal 1 week oud!). Alleen al wat dat betreft is de media-aandacht die deze stap heeft veroorzaakt een punt om te onthouden, te analyseren en te blijven volgen. Meer inhoudelijk, de vorderingen dus, lijkt er sprake te zijn van een aantal niet voorziene tegenstellingen, problemen aan de ene kant en hoogst interessante vormen van coöperatief en constructief handelen aan de andere kant.

De minder gunstige ontwikkelingen of uitgangssituaties lijken te maken te hebben met de netwerkarchitectuur. Het land heeft energie opwekking heel erg op regionale wijze aangepakt, waarbij het zwaartepunt voor de kernenergie opwekking lag in de zuidelijke Bundesländer. Op die locaties snel duurzame energieopwekkers optuigen is amper mogelijk, dus er moet een infrastructuur komen die het vervoer van goede energie van noord naar zuid mogelijk maakt. Hoogspanningsmasten wil echter niet iedereen in zijn achtertuin hebben en op sommige plekken is dit soort kunstwerken überhaupt niet mogelijk. Het is echter een issue dat wel valt op te lossen.

Dan zijn er ontwikkelingen van buitenaf die de Energiewende onverwachts beïnvloeden. Zo is er een stevige prijsdaling voor zonnecellen door massaproductie in China. Dat klinkt gunstig, maar heeft nadelen. Ten eerste bedreigt de import de Duitse makers van zonnecellen. Vervelend daaraan is dat daarmee de kansen op Duitse kennis -en productie export verminderen. Een tweede punt is dat lage aanschafprijzen zorgen voor een snellere groei van de decentrale opwekking van energie dan voorzien. Gevolg: subsidiepotjes raken veel sneller leeg en er is serieus gevaar voor te veel stroom leveringen aan het netwerk dat nog niet is ingesteld op transport de andere kant op. En op de derde plek verstoort de lage prijs voor zonnecellen de businesscase van dure windmolenparken in o.a. Noordzee.

Gelukkig zijn er dan ook weer voordelen, zoals een betere spreiding van de energie opwekking en een meer kritische kijk op het verbruik in het algemeen. Dat laatste staat mede door de crisis aardig onder druk, niet alleen in Duitsland overigens. En wat ook aardig is om te volgen is de wijze waarop de giga-ondernemingen, die RWE, EON en co natuurlijk zijn, leren omgaan met een concurrentie en hen daardoor dwingt menselijker te worden. Want niet de traditionele klant wordt nu ook de leverancier en de concurrentie neemt via onmogelijk gehouden combinaties sterk toe.

Geld verdienen met smartgrids

Het begrip smartgrid heeft een tamelijk hoog hype gehalte. Vraag aan 3 journalisten wat ze ermee bedoelen en je krijg tenminste 4 antwoorden. Maar over een ding zijn ze het zeker, smartgrids dat is wel the next big thing.

Die mening lijkt mij te kloppen, smartgrids in de betekenis van nieuwe manieren elektriciteit op te wekken, te transporteren en waar mogelijk zelfs op te slaan, dat is nogal wat. Een bijzonder groot deel van de wereld wacht op doorbraken die dat allemaal mogelijk gaan maken. Niet elk land, want landen met veel krachtcentrales zoals Noorwegen hebben natuurlijk al de nodig ervaring.

Maar in onze contreien zijn we nog niet zo ver. Dus elke serieuze poging hier meer aandacht voor te krijgen is mee genomen. En wat is er dan meer voor de hand liggend om knappe koppen met een financiële prikkel te stimuleren te komen met die lang verwachte oplossing. Dat is dan ook een van de redenen waarom in Duitsland dit jaar een prijs wordt toegekend aan de IT starter met het beste idee op het terrein van smartgrids.

De prijsvraag bestaat al langer en wordt mede mogelijk gemaakt door de energiereus RWE en het Duitse ministerie van economische zaken. De hoofdprijs van maar liefst € 30.000 wordt aan maximaal 6 inzenders elk toegekend, daarnaast zijn er nog 15 prijzen van € 6.000 voor de runners-up. Of de eisen nu hoog of laag zijn, dat is niet helemaal duidelijk. Wel duidelijk is dat er geen werkend prototype getoond hoeft te worden. De inzendingsvoorwaarden maken namelijk melding van presentaties tussen de 10 en 15 pagina’s. Een puur powerpoint event dus.

Desalniettemin, wel een heel leuk idee en het is dat mijn kennis van revolutionaire smartgrids te gering is. Oh ja en ik ben geen ingezetene van Duitsland en voor starter doorgaan zal ook niet lukken. Het is ergens bijna grappig te lezen dat de website afsluit met een variant de olympische leuze: meedoen is belangrijker dan winnen. Iedere inzender krijgt namelijk een schriftelijke SWOT waarvan hij kan leren, alleen al daarom wordt opgeroepen mee te doen.

Eigenaardige businesscase voor e-auto’s

In Amsterdam is sinds enige maanden een bijzonder model Smart auto waarneembaar. De kleine typische stadsauto is op tal van plekken prominent in beeld. Vooral de vaste parkeerplekken voor het Blauw Witte automobiel voorzien van oplaadpunten vallen op. Deze Smarts hebben namelijk geen verbrandingsmotor meer, maar rijden op elektriciteit.

En Amsterdam zou Amsterdam niet zijn, als men krampachtig probeert goede sier te maken met duurzaamheid en groene energie. Krampachtig, want het aantal voorgaande projecten dat stilletjes is afgevoerd, is best indrukwekkend en vertegenwoordigt een niet geringe waarde.

Maar die Smarts, dat vroeg om verder onderzoek. Gelukkig waren er recent twee uitgebreide interviews met Annette Winkler, de topvrouw (!) van deze Daimler Benz onderneming. En daaruit viel onder andere op te maken dat men in meerdere Europese steden de witte e-auto’s probeert te positioneren. Handige marketing tool denk ik dan want veel eyeballs zijn altijd goed voor de verkoop.

Dieper gravend naar de manieren waarop dit wordt gefinancierd viel echter iets eigenaardigs op. In Duitsland worden e-auto’s mede mogelijk gemaakt door een flinke subsidie uit Berlijn. Aangezien landen niet zomaar geld uitgeven, zeker niet in deze tijden, moeten er ook inkomsten tegenover staan. In het geval van de e-auto subsidie blijkt dat Berlijn een deel van de inkomsten uit het CO2 certificaten fonds, waarmee luchtvervuiling wordt afgekocht, hiervoor inzet.

Dat lijkt op het eerste gezicht nog een eerlijke manier van werken. De vervuiler betaalt en maakt investeren in een schonere toekomst mogelijk. Echter er is een weeffout waarneembaar. De CO2 afdrachten zijn natuurlijk wel gebaseerd op de uitstoot van vervuilers. En wat blijkt, die uitstoot wordt minder. Bedrijven vervuilen over de bank genomen minder. Een hele riedel oorzaken is hiervoor te geven: omdat ze inzetten op nieuwe technieken, door de crisis, vanwege het imago of omdat ze vieze productie overbrengen naar de uithoeken van de aardbol.

Onder de streep zet die ontwikkeling druk op het voornemen van Berlijn de vervuiler voor een langere periode grootschalig de schonere e-auto’s te helpen financieren.

Chinese precisie (fail!?)

Reeds vele jaren maak ik gebruik van schakelklokken. Handig om met het licht aan wakker te worden in de donkere tijden, handig om een espressomachine te hebben die op tijd op bedrijfstemperatuur is en bijvoorbeeld handig om te voorkomen dat de laptops niet de hele tijd aan de lader hangen als dat niet nodig is. Voor sommige toepassingen volstaat een ouderwetse mechanische schakelklok met ruiters. Op plekken waar je geen getik wil horen zijn digitale modellen een uitkomst. Dat soort modellen heeft tevens als mogelijkheid af te tellen, bij uitstek geschikt dus als je accu na 2 uur vol is.

Het zijn toestellen die jaren meegaan, de oudste ruitermodellen zijn vermoed ik alweer een jaar of 15 oud, als het niet ouder is. De digitale versies zijn jonger, ik heb er circa 2007 kort na elkaar twee gekocht. Het zelfde uiterlijk en bediening, alleen een ander merk en allebei Made in China.

Iets meer dan een maand geleden is de eerst daarvan in de e-waste bak beland. De display was alleen zichtbaar als je het toestel resette. Iets dat de inzet ervan belemmert. Ik vermoedde dat de interne accu stuk was dus heb het opengemaakt. Geen accu gevonden, wel een zwart verschroeide plek op het printplaatje. In de regel is dat een signaal dat het echt stuk is, want zelfs al vervang je de omliggende onderdelen, de oorzaak van de sluiting heb je daarmee niet getraceerd.

Nou ja, een klok minder om de acculaders mee aantesturen, vervelend maar nummer twee deed het nog perfect. Deed inderdaad, want welke klok heeft het afgelopen weekend begeven? Juist, de tweede Made in China digitale klok. Display deed het nog wel, maar het aftellen ging gepaard met luide tikken en de stroomvoorziening ging ook aan/uit. Dat laatste lijkt me niet bevorderlijk voor wat je er ook op aansluit. Opmerkelijk dat na openschroeven precies het zelfde euvel zichtbaar is. Zwart verbrand deel van de printplaat en tenminste een verbrand onderdeel.

Nu kun je aanvoeren dat dit soort goedkoop materiaal niet voor de eeuwigheid is gebouwd en wat heeft het nou gekost (iets van €5 per stuk?). Ik constateer slechts dat men in China niet alleen slim genoeg is dit soort meuk zo te fabriceren dat de levensduur beperkt is, maar zelfs in staat is de spreiding in kwaliteit te minimaliseren. Knap hoor.