Categories
Social Links

Archive for July, 2012

Over politici die voorspellen – en de plank misslaan

Recent woedde in het Westelijk deel van Amsterdam een heftige discussie over de weigering van het lokale bestuur een fastfood keten een vestigingsvergunning te verstrekken. Schande, volgens de oppositie, we hebben elke baan hard nodig en deze keten garandeert 130 banen. Binnen enkele dagen bleken die 130 banen, geen fulltime banen te zijn en het aantal was in het beste geval een vrijblijvend maximum.

Een lokaal voorbeeld van het gemak waarmee politici cijfers uit de hoge hoed toveren en werkgelegenheid, welvaart en economische groei voorspellen. Naarmate de economische onzekerheid toeneemt neemt deze neiging eerder toe dan af. Verklaarbaar, want politici die nu publiekelijk toegegeven ook geen oplossing voor krimp en structurele verschuivingen te hebben, daar zit niemand op te wachten. Dat is althans het beeld dat in die kringen geldt, het waarheidsgehalte ervan lijkt me flink overtrokken.

Een ander boeiend voorbeeld van politici, en de veel geroemde analisten, die de economische toekomst meenden te kunnen voorspellen is al geruime tijd het Verenigd Koninkrijk. Daar is sprake van een hardnekkige economische crisis. Hoe dit probleem is op te lossen, dat is een vraagstuk waar London sinds de vorige regering mee worstelt. Het is ook verdraaide lastig, het land heeft te weinig zinvolle export, een topzware banksector en een immense schuldenberg als gevolg van een vastgoed zeepbel.

Toen vorig jaar de pers voor het eerst melding maakte van voorspellingen dat de Olympische Spelen van 2012, het EK voetbal en het 60 jarig jubileum van het staatshoofd elk op hun manier zouden bijdrage aan het verlichten van de pijn wekte dat mijn belangstelling. Die berichten kwamen nota bene nadat een koninklijk huwelijk al aantoonbaar voor geen enkele noemenswaardige verbetering van BNP, inflatie, koopkracht of welvaart had gezorgd. Maar niet gehinderd door enige bescheidenheid, de drie events die in 2012 zouden plaatsvinden dat zou een verandering kunnen inluiden.

En waar staan we nu? Het voorjaar in Engeland (Wales en Schotland worden amper genoemd) was niet goed. Slecht weer werd aangewezen als schuldige voor het uitblijven van enig herstel. Toen waren er de tegenvallende prestaties van het voetbal team die verhinderden ook dat de voorspellingen van politici en analisten uitkwamen.

Het 60 jarig jubileum van Elizabeth de Tweede dan? Nou de effecten daarvan zijn vorige week bekend geworden: de krimp van de Britse economie was Q2-2012 0,2%. En juist dat jubileum wordt als voornaamste schuldige genoemd, want het land genoot volop van een lang weekend. Een lang weekend waarop consumenten niet uitgaven waarop zovelen hadden gehoopt. En let wel: geen woord over het ontbreken van koopkracht!

Dus elke aanleiding voor groei wordt rustig een kwartaal of jaar later opnieuw ingezet als argument waarom die groei achterblijf. Zo lust ik er ook nog wel een paar. Laten we eerlijk zijn: politici die cijfers roepen, de tijden dat ze werden geloofd omdat ze uitkwamen ligt al weer een tijdje achter ons. Jammer dat niet alle actoren het spel daarop aanpassen.

Tijd voor een verse lay-out

Afgelopen vrijdag is dit blog onder de motorkap flink opgeschoond. Tijdens die operatie is tevens een begin gemaakt het met veranderen van de lay-out. In WordPress is dat kwestie van ander theme uploaden en activeren.

De keuze voor deze nieuwe lay-out heeft te maken met het wegvallen van de ondersteuning en staken van de ontwikkeling van het tot vorige week gebruikte thema Blend. Na drie jaar trouwe dienst is daar dus afscheid van genomen.

Dat de keuze weer zou vallen op een koffie gerelateerd thema zal de meesten niet verbazen. Het assortiment koffiethema’s voor WordPress is indrukwekkend, wat helaas niet wil zeggen dat ze ook allemaal passend zijn. Dit blog probeert in de regel serieus over te komen, dus het thema moet daarop aansluiten. Met Expresso lijkt me dat te zijn gelukt. Het ontwerp is bijna in de standaard settings overgenomen. Een paar kleine modificaties zijn of worden eerdaags doorgevoerd. En uiteraard is er betaald voor het gebruik van dit thema, want waardering tonen voor andermens inspanning is een kleine moeite (lang leve PayPal).

Neergang van Neckermann doet ook elders pijn

Zoals bekend heeft postorderaar Neckermann recent surseance van betaling moeten aanvragen voor de activiteiten in Duitsland. De impact van deze stap op de buitenlandse vestigingen zijn nog niet helemaal duidelijk. De gevolgen voor de Duitse economie zijn dat echter wel al.

Dit valt af te leiden uit een kleine, maar opvallende, daling van de koers Deutsche Post. Dit bedrijf is de vaste leveranciers voor pakketten en brieven van Neckermann. Het wegvallen van deze klant heeft voor enige nervositeit op de boers geleid. Op een tamelijk kalme beurs was dit aandeel 20 juli een daler. Volgens analisten en pers was hier voor slechts een verklaring mogelijk: het wegvallen van een grote klant.

Hoe groot die klant precies is, daarover werd verschillend gedacht, maar een omzet van €130 miljoen op jaarbasis lijkt mogelijk. In zwakke tijden, waarin door e-mail en andere E-toepassingen het briefverkeer sowieso al onder druk staat is dit niet het type klant en omzet dat D-Post graag wil verliezen.

Nu is Neckermann nog niet geheel verloren, vooralsnog kan er nog gewoon besteld en uitgeleverd worden. Echter, hoe lang deze fase zal duren is niemand bekend. Daar zit de lastigheid voor bedrijven als D-Post die diensten leveren aan Neckermann. Zij kunnen op geen enkele wijze inschatten hoe lang Neckermann nog diensten afneemt. In dit soort gevallen is de kwetsbaarheid van het in surseance verkerende bedrijf dan ook niet beperkt tot de leveranciers van goederen en de financiers. Het wegvallen van het distributiekanaal kan de onderneming de das omdoen.

D-Post zal niet de enige zakenpartner zijn die door de surseance geconfronteerd wordt met onzekerheid. Het is echter wel een van de weinigen, zo niet het enige bedrijf, waarvan de cijfers bekend zijn. Het behoeft weinig fantasie om te begrijpen dat op tal van plekken in de keten banen op de tocht zijn komen te staan en investeringen zijn opgeschort. Anders gezegd de schade van de val van Neckermann wordt nu al zichtbaar, nog voor definitief het licht is uitgegaan en er – op papier althans – nog enige kans op een doorstart is. Dat die schade niet bij Necerkmann zelf maar bij derden als eerste zichtbaar wordt is overigens onvermijdbaar.

Kleintje onderhoud

+dienstmededeling+

vanmiddag is dit blog tijdelijk slechter bereikbaar. De maximale opslag lijkt bijna bereikt, dus dat betekent dat er flink wat data – inderdaad espresso, food en ander inspirerend fotomateriaal – verplaatst moet worden. Mag technisch gezien geen probleem zijn en het wordt gecombineerd met het aanpassen van enkele WordPress plug-ins.

+einde dienstmededeling+

De reisbranche als illustratie voor de impact van het internet

Stellen dat de reisbranche enorm heeft geleden en geprofiteerd van de opkomst van internet is een open deur intrappen. Vanaf de jaren 90 van de vorige eeuw werd namelijk internationaal al gesproken over het groeipotentieel voor de sector dat internet zou brengen. Dat werd moeiteloos gecombineerd met sombere scenario’s over de fysieke points of sales.

Dat beeld is uitgekomen. De aanslagen van 2001 en het uiteenspatten van de internetzeepbel hebben weliswaar gezorgd voor een vertraging en verschuiving van die ontwikkeling. Desondanks is het anno 2012 overduidelijk dat de reissector ingrijpend is gewijzigd door internet.

In de fysieke omgeving blijkt dit uit het straatbeeld. Grote ketens en kleinere reisbureaus hebben de winkelstraten verlaten. Enerzijds omdat het internet voor meer en beter aanbod zorgde voor bepaalde doelgroepen. Anderzijds heeft de opkomst van internet ertoe geleid dat de noodzaak van de tussenlaag, die de reisbureaus waren, bij de verkoop van tickets voor trein, boot of vliegtuig, is komen te vervallen. De marge is ten goede gekomen aan de aanbieders en in mindere mate aan de reiziger.

Deze schets is niet meer dan een momentopname, want de revolutie is nog lange niet voorbij zoals blijkt uit een aantal duidelijk waarneembare ontwikkelingen. Terwijl het economische klimaat reizen in brede zin onder druk zet en leidt tot grotere aandacht voor goedkopere reizen is er bijna paradoxaal genoeg bij een kleine groep juist vraag naar zo exclusief mogelijke bestemmingen. Een andere ontwikkeling betreft het online aanbod. De tijden dat er elke week wel een online reisbureau bijkwam lijken verleden tijd. Wat ook waarneembaar is, is een toenemend belang dat wordt gehecht aan vergelijkingssites. Dat is trouwens een ontwikkeling die in de jaren 90 niet werd voorspeld, maar vandaag de dag een enorme impact heeft. Dat er steeds meer behoefte is aan aanbod voor doelgroepen, dat werd wel voorzien. Het idee was echter, dat het vooral in en door het Westen zou worden ontwikkeld. Het groeipotentieel dat de opkomende economieën vertegenwoordigen is dan weer breed onderschat.

Stuk voor stuk ontwikkelingen waarbij het internet een grote rol heeft gespeeld en elke webinnovatie rechstreeks conesquenties heeft voor de reisbranche. Luchtvaartmaatschappijen hebben dat inmiddels door, die omarmden snel socialmedia. Maar de overgebleven reisorganisaties?

Na jaren weer eens een domeinverhuizing 2/2

Verhuizen van een domein van hoster A naar B betekent naast het opnieuw uploaden van je website ook het veranderen van mailinstellingen. Nu ben ik vertrouwd geraakt met C-Panel, maar bij WideXS is dat iets anders. Geen toeters en bellen, effectief voor gebruikers die niet te veel zelf durven of willen doen. En zolang mijn zakelijke mail het doet, in de betekenis van ontvangen en versturen dan ben ik tevreden. Uiteindelijk ben ik geen sysadmin.

Maar sysadmin moet je wel een beetje zijn om je eigen mail clients te kunnen instellen. Dat bleek toch even een slag anders dan bij mijn vorige hoster. Uiteindelijk ook 2 keer voor gebeld met WideXS, omdat ik het niet werkend kreeg. De eerste keer bleken de MX records nog niet te zijn aangepast. Zoiets vermoedde ik al en tijdens het gesprek heeft WideXS dat aangepast. Daarna kun je de mail niet direct gebruiken, want de zonefile moet nog worden geupdate.

Een klein uur later werkte het wel en toen kon in aan de slag op 3 devices 6 keer de mail configureren (smartphone, dualboot laptop en vaste pc, elk met een mailclient en Mailwasher in de Windows omgevingen). Dat was een klus waar ik ‘s avonds ook niet meer uitkwam. Keer op keer vreemde foutmeldingen, dat accounts niet bestonden. Het bijzondere was het eerst aangemaakte account het wel had gedaan. De helpdesk van WideXS was al uren gesloten. Toch zoveel mogelijk op alle andere devices de mail ingesteld en toen maar laten liggen.

De volgende ochtend bleek tot mijn verbazing op de smartphone gewoon mail te zijn afgeleverd voor het opnieuw ingestelde adres. Was er wellicht een storing bij WideXS geweest. De andere devices aangezet en ook stond nieuwe mail. Maar nergens was het gelukt mail te versturen, met uitzondering van de Eudora cliënt waar als SMTP een eigen mailserver sotnd ingesteld.

Na de koffie WideXS gebeld en gevraagd wat de fout was. Simpel antwoord: te vaak via 1 IP inloggen – lees proberen in te loggen met niet goed geconfigureerde clients – kan tot blokkades leiden. Een security maatregel waarvan ik het bestaan compleet was vergeten in mijn ijver alles zo snel mogelijk weer online te krijgen.

En dat van die SMTP server instelling (mail verzenden), WideXS heeft dan (nog) niet. Jammer, want dat was me vooraf niet bekend gemaakt. Echt iets voor mij om over te mopperen. Net als over de online FAQ die best uitgebreid is, maar voor mail erg summier is.

Ik heb het mailconfigureren vastgelegd met screenshots en die tegen WideXS aangehouden. Moet het zo? Die informatie staat nu online op de website die ik host bij WideXS.

Opmerkingen bij de plaatjes:

  • Laat Thunderbird niet automagisch (!) de poorten kiezen. Kies gewoon handmatig voor 110 inkomend en 25 uitgaand;
  • Thunderbird heeft de optie advanced config (tweede button links onder) via die optie is het instellen makkelijker;
  • Instellen van een HCT Android telefoon, welke uitgaande server je daarbij moet kiezen is onder ander afhankelijk van je mobiele operator. Op Androidworld, Androidplanet, Tweakers en GSMHelpdesk staat hier de nodige info over. Ik heb gekozen voor mijn eigen mailserver.

Conclusie: verhuizen van domeinnamen zelf is fluitje van een cent. Het loont de moeite vooraf te controleren of er specifieke e-mail mogelijkheden zijn. Het overhevelen van een simpele website is kinderspel. En de timing: dit moet je uiteraard doen op het moment dat je een dagdeel zonder e-mail kunt. Bij het verhuizen naar WideXS kon ik vertraging aangeven. Dus de naam is effectief 12 uur na het inschieten van mijn order verhuisd. Dat geeft de tijd back-ups te maken en een aantal relaties te mailen dat de komende dag de e-mail bereikbaarheid tijdelijk onderbroken kan zijn.

Na jaren weer eens een domeinverhuizing 1/2

Vorige maand was voor mij de maat vol. In 6 maanden tijd tenminste 4 keer geblacklist worden met de zakelijke mail is ondragelijk en onacceptabel.Dus de hoogste tijd voor actie.

Blacklisting niet door eigen toedoen veroorzaakt, ik ben geen spammer of deel van een botnet (*). Oorzaak was en is dat de IP blok waar mij zakelijke domein en dus ook mailaccounts hingen een luchtje heeft. Mails konden niet afgeleverd worden bij tenminste 4 partijen omdat de IP reeks in kwestie een slechte reputatie had.

MTP error from remote mail server after end of data: host mx.spamexperts.com [78.46.16.150]: 550 85.17.157.9 is listed on se-reputation.rbl.spamrl.com as a source of viruses.

Soms ook was het blok regelrecht totaal geblacklist omdat er wel een spamrun vandaan was gekomen. En ik zou het nog bijna zijn vergeten, er is ook een succesvolle inbraak geweest, de nul-pagina van mijn domein was ge-defaced. Iets waar de hoster mij nooit over heeft geïnformeerd, ik kreeg het te horen van een ISPam collega.

Kortom, een hostingpartij waar ik voor zakelijke mail niet verder mee kan. Jammer van het contract want het was tenslotte enige jaren een probleemloze deal.

Op zoek naar een nieuwe hoster dus. Maar  alles in een keer verhuizen of gefaseerd? Oplossingen goed overwogen en ik kies voor risicospreiding, dus eerst de zakelijke e-mail onderbrengen bij een partij die ook voor shared hosting een goede prijs/kwaliteit levert. Makkelijk dat ik inmiddels voor menig partij opdrachten heb mogen aannemen, dus de shortlist is snel gemaakt.

Ik heb een verhuizing naar WideXS in gang gezet. Groot verschil met voorgaande migraties is dat tegenwoordig het hele proces elektronisch verloopt. De tijden van formulieren faxen of per snailmail versturen is nu echt wel voorbij. De domeinnaamhouder heeft een betere rol gekregen, hij vraagt per e-mail bij zijn huidige hoster een verhuiscode aan en verstrekt die dan aan de nieuwe partij. Geen gedoe dus meer met poststukken, wat een verbetering. Leuk om zo te ervaren waar al die jaren inzet voor de RvD van de SIDN dan toe heeft geleid.

(*) over toeval gesproken: op het moment van schrijven meldt de pers dat er in Nederland 2 C&C servers van een groot botnet zijn neergehaald. Misschien heeft zoiets ook ooit voor het IP blok waar ik in hing gespeeld.

En toen viel Neckermann om

Het heeft nog enige maanden geduurd, maar inmiddels is de kogel door de kerk, postorderaar Neckermann heeft woensdag 18 juli surseance van betaling aangevraagd. Hiermee wordt niet voor de eerste keer in Duitsland een icoon op het gebied van postordering en bestelling uit een papieren catalogus begraven. Hoe valt dit te duiden?

Zet de neergang van Neckermann naast die van Quelle en de overeenkomsten zijn treffend. In beide gevallen zijn het bedrijven die ten tijde van het Wirtschaftswunder Duitsland hebben gevormd. Bijna elk huishouden had van een of beide aanbieders goederen in huis. Het waren bedrijven die ook grote en gerespecteerde werkgevers waren. De aard van de werkzaamheden was er sterk uiteenlopend. Veel kantoorpersoneel voor het verwerken van orders, tot dit zelfs begin deze eeuw nog massaal per bestelkaart of telefoon werden gedaan, was onvermijdelijk. Daarnaast voor de logistieke processen van inpakken tot bezorgen ook veel eigen personeel en tenslotte nog eigen productielijnen.

Dat dit model onder druk zou komen te staan zodra Amazon (de eerste e-shopper die wereldwijd bekend werd) de grote plas zou oversteken was onvermijdelijk. Neckermann heeft die ontwikkeling echt zien aankomen, maar leek vanaf het eerste moment niet in staat een goede strategie te ontwikkelen. Lastig ook, omdat het grootste deel van de inkomsten echt offline was. Klanten dwingen online te gaan als de concurrenten dat ook niet doen gaat niet werken. En het begrip concurrentie kreeg er een aparte betekenis bij: er ontstond interne concurrentie tussen de traditionele offline secties in het bedrijf en de jonge, wilde onliners die zeker in de begin jaren budgetten verbruikten die in geen verhouding stonden met de inkomsten via dat kanaal. Daarmee hebben Neckermann en Quelle al in belangrijke mate het eigen doosvonnis getekend.

Alle veranderingen in collecties en eigenaren hebben uiteindelijk ook niet kunnen leiden tot het effectief hard afstoten van de offline activiteiten (zie ook Link). Ergens is dat ook wel logisch, want de meest loyale klanten van je vervreemden is voor en verstandige ondernemer amper bespreekbaar.

De offline activiteiten zijn daarmee symbool geworden van een tijdperk waar sommigen geen afscheid van konden nemen. En dat terwijl de Amazon, eBay & Co internationale schaalgrootte wisten te bereiken, enorme inkoopkracht en last but not least er in slaagden nieuwe generaties en doelgroepen aan zich te binden.

Terugblikkend is de neergang van Neckermann overigens niet uniek. Niet met volle overtuiging inspelen op veranderingen en afscheid te durven nemen van “in het verleden behaalde resultaten”, is bijvoorbeeld iets dat we hier in Nederland ook kunnen stellen van de scheepvaart -en textielindustrie.

Over de noodzaak van immigratie

Dit blog besteedt al langere tijd aandacht aan de gevolgen van de demografische ontwikkelingen hier en elders. Na al die jaren valt op hoe weinig nog steeds in Nederland door de pers wordt geschreven over de échte impact van vergrijzing. Men komt in de regel niet verder dan incidenteel een artikel over leegloop van wat heet krimpgebieden en de kosten van de gezondheidszorg. Het is duidelijk geen thema waar een journalist uit de randstad zich in wenst te verdiepen. Veel grotere voorkeur lijkt er te bestaan in het aandacht schenken al rattenvangers die zich hardmaken voor minder immigratie en het dichtgooien van de grenzen.

Dat deze twee thema’s nauw met elkaar verbonden zijn lijkt evenmin op te vallen. En toch valt daar over wel het nodige te schrijven, waarbij niet gekeken wordt naar de Nederlandse situatie maar die in Duitsland.

In Duitsland spelen vergrijzing en regionale leegloop ook, daarnaast zijn de geboortecijfers al meerdere decennia te laag – vandaar ook de vergrijzing – om het bevolkingsomvang autonoom op peil te houden. Ondanks de Wiedervereinigung met de DDR in de jaren 90 van de vorige eeuw is de druk op de beroepsbevolking steeds verder toegenomen. Een situatie die een van de grootste handelsnaties ter wereld permanent bezighoudt. Je merkt aan uitlatingen door politici, werkgevers en aandacht in de pers dat het brede onderwerp demografie bij de Oosterburen veel meer leeft.

Zo is het begrijpelijk dat als je iets wil weten over maatregelen tegen het dreigend onheil dat Nederland boven het hoofd hangt (de impact van vergrijzing, niet het scenario dat rattenvangers en andere populisten schetsen) je er goed aan doet te zien waar Duitsland scoort.

Een persbericht eerder deze maand van het IW, een instituut dat gelieerd is aan de grote Duitse werkgeverskoepels, maakt melding van de impact van immigratie op de beroepsbevolking. Basis voor de melding is een onderzoek naar de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt over de laatste 10 jaar. De conclusie: De 185.000 immigranten met een hogere Bèta opleiding (universiteit of hogeschool) en de 42.000 met een medische opleiding hebben een grote rol gespeeld om de beroepsbevolking enigszins op peil te houden. De bijdrage van deze groep aan het BNP wordt thans geschat op €13 miljard per jaar.

Dat is echter niet genoeg omdat er nog grotere vergrijzingsgolven aankomen. Het land heeft heel hard nog meer van dit soort kennisimmigranten nodig. Een onderzoek dus met een duidelijke boodschap. Wanneer is een dergelijk geluid voor het laatst in Den Haag vernomen?

De Belgen zien ons niet meer zitten

Nederland heeft de afgelopen jaren onmiskenbaar een draai gemaakt. Niet langer laat Den Haag de wereld weten wat goed en slecht is, die inspanning heeft plaats gemaakt voor een veel meer naar binnen gerichte focus. Dat hierdoor internationaal het aanzien van Nederland geraakt zou worden viel te verwachten. En zie dat lijkt nu ook bevestigd te worden.

Toegegeven het bericht in bijna alle Belgische kranten, dat met Ministerie van Buitenlandse Zaken werkt aan een herijking van het beleid klinkt op het eerste gezicht niet alarmerend. Echter de zinsnede dat er minder aandacht besteedt gaat worden aan Nederland (“geen economische prioriteit meer”) en er meer energie gestoken gaat worden in BRIC landen en Duitsland is ten minste opmerkelijk te noemen.

De redenen voor deze keuze zal niet alleen te maken hebben met de Belgische frustratie over de Nederlandse onbetrouwbaarheid bij het Hedwigepolder dossier of de IJzeren Rijn. Brussel en Antwerpen hebben daar wel heel duidelijk moeten vaststellen dat Den Haag decennia primair is bezig geweest met traineren en tegenhouden in plaats van constructief meedenken en meewerken. Er zijn namelijk ook dossiers waarin de samenwerking wel goed loopt. Denk aan de grensoverschrijdende drugshandel waar aan beide zijden van de grens Law & Order voorstanders profiteren van die aanpak.

Er kan worden aangevoerd, dat als de relatie tussen de twee landen goed is dit ook geen extra inspanning rechtvaardigt, maar dat is meer een theorie dan de praktijk. Wat veel meer het geval lijkt te zijn is dat men in Brussel inmiddels doorheeft echte groei, op bijna elk terrein, in of met Nederland, de komende jaren niet te verwachten is.

Daarom is de verschuiving van belangstelling een logische stap. Tegelijkertijd is het een signaal waar Den Haag van moet schrikken. Maar of een politieke kaste die vooral een interne focus heeft überhaupt doorheeft wel signaal hier wordt afgegeven en wat de boodschap daarvan zal zijn op andere landen? Ik heb er zo mijn twijfels over.