Categories
Social Links

Archive for July, 2010

Op het ijs is het lastig geld verdienen

Wat hebben Amsterdam, Nijmegen, Kassel, Frankfurt am Main en Hannover gemeen?

Het zijn steden met een professioneel ijshockey team. En in alle gevallen – vooralsnog op een na- zijn de teams failliet verklaard, of bezig zich zelf op te heffen.

IJshockey vertegenwoordigt in de VS per jaar ruim $2,2 miljard omzet. Het is een sport die ook lang op het Europees continent kon rekenen op een trouwe schare fans. En toch is het ergens misgegaan. Een andere conclusie is er niet, als je leest dat de landskampioen 2009-2010 van Nederland door de rechtbank failliet is verklaard en de toekomst van de Duitse kampioen nog steeds niet helder is.

Ik heb me verdiept in de achtergronden en meen volgende gezien te hebben. De clubs in beide landen hebben geprobeerd aan te haken bij de teams uit Scandinavië, Canada en de VS. Daarbij hoorde stevige salarissen, te betalen uit goede sponsorddeals en de vermarkting van uitzendrechten en merchandise voor de fans. Feitelijk dus een volwaardige kopie van het Amerikaanse businessmodel.

Dat is fout gegaan om een aantal redenen. Ten eerste de complexe verhouding tussen sponsoring en media aandacht. Elke sponsor wil in ruil voor zijn Euro’s de pers halen. Daarvoor zijn uitzendrechten en tv aandacht nodig. Ijshockey is echter niet de sport die in Duitsland en Nederland kan doorgaan voor kijkcijfer kanon. Gevolg minder mogelijkheden voor meer exposure en sponsors die aan het eind van het seizoen vragen gaan stellen over investering versus rendement. Een vraag die zeker in het huidige economische klimaat onvermijdelijk is.

Daarnaast speelt bij alle teams de salarisdruk een rol. Simpel gezegd, de spelers kosten meer dan ze opbrengen. En ze brengen zo weinig op, omdat de sport maar een fractie van de media aandacht krijgt die voor voetbal is weggelegd.

En dat is ook direct de derde reden voor mislukken. De afgelopen jaren is in beide landen de aandacht voor voetbal in brede zin hoog gebleven. Diverse ontwikkelingen, het EK en WK hebben gewoon te weinig ruimte gelaten voor andere sporten zich te profileren in de krant, op de radio of tv.

Vervelende en vooralsnog onomkeerbare ontwikkeling voor de sport, maar ergens niet geheel onverwachts. Want was een poging American Football in Nederland en Duitsland te introduceren ook niet met een zeperd afgelopen. Het had de IJshockey bonzen aan het denken moeten zetten.

(en de DEG blijft klasse, maar dat terzijde)

De woordacrobaat

Enkele maanden geleden werd ik geattendeerd op de BDÜ – de Duitse bond van tolken en vertalers. Een organisatie die zelden het nieuws haalt, maar waarvan de leden een uiterst belangrijke rol spelen in elke vorm van internationaal handelen. Of het nu gaat om het vertalen van een offerte, het tolken tijdens handelsmissies, of het binnenhalen van grote muziekproducties, zonder meertaligheid staat Duitsland al snel stil.

Duitsland is zoals bekend net als Nederland een land dat het moet hebben van de export en is daardoor aangewezen op buitenlandse contacten. Volgens de BDÜ is ook in de huidige tijden, waarin online vertaalhulpen als Google translate bestaan, de vraag naar vertalers onveranderd sterk. Niet alleen voor de vertalingen zelf, maar ook als smeerolie voor de overige contacten. Natuurlijk vormen dit soort elektronische hulpen wel een bedreiging, maar dat is meer op het vlak van standaard correspondentie. Zodra een document jargon bevat zijn de vertaalhulpen absoluut ontoereikend.

Dat laatste herken ik. De keren dat ik een tekst door Google translate gooi en met kromme tenen of lachend naar het resultaat kijk is nog vele malen groter dan ik alleen maar knikkend instem met het geleverde resultaat. Jargon en woordspelingen zijn namelijk niet alleen voor een machine amper te bevatten. Ook mensen die in een andere sector werkzaam zijn zullen al problemen hebben met het jargon in de moedertaal. Om over het moderne taalgebruik – dat eigen is aan de online generaties – nog maar te zwijgen.

Wat je dus nodig hebt voor een goede vertaling is iemand die naast de taal en het vakjargon ook nog iets anders machtig is. De persoon moet met de taal kunnen spelen, daarom ook dat de BDÜ spreekt van Wortakrobaten. Een mooie term die ik graag adopteer.

En over de Wortakrobaten in Duitsland gesproken: de meest gevraagde taal in Duitsland bij opdrachten via de BDÜ is het Engels met 60%, op ruime afstand gevolgd door Frans (31,5%) en Spaans (23,2%). Nederlands staat op een 8ste plaats (2,4%), achter Pools en Portugees, maar nog net voor het Tsjechisch. Europawijd was de omzet in 2009 voor de hele sector volgens de EC circa €8,4 miljard. Zowaar geen slechte prestatie.

Broadband4all in UK – ooit en vooral later

De vorige Britse regering deed haar uiterste best het land, zoals het mooi heet, op te stuwen in de vaart der volkeren. Dat zou nodig zijn, omdat er steeds minder werkgelegenheid is in de traditionele industrieën en misschien ook wel omdat Londen begreep dat je als land niet eeuwig afhankelijk kan zijn van sectoren als muziek, legal en finance.

Dus er werd besloten de eerdere in Lissabon gemaakte afspraken in Europees verband over grootschalig innoveren middels ICT en IT te vertalen naar specifiek Brits beleid. Dit zou gepaard gaan met een herdefiniëring van de USO – wat wij noemen Universele Dienstverlening, een term die tot voor kort vooral van toepassing was op vaste telefonie.

Er waren ook addertjes – wat heet – onder het gras. Londen combineerde de USO met stringente eisen voor de providers om filesharing en dergelijke ongemakken tegen te gaan. Een Britse variant op de Franse 3strikes wetgeving is nog snel voor de verkiezingen door he Lagerhuis gejaagd. Daarover is hopelijk het laatste woord nog niet gesproken.

Dus Groot Brittannië en dan met name de vorige regering, zou Brussel en de EU wel even laten zien hoe je een moderne online samenleving in het leven roept. Men verzon een “tijdelijke” belasting van 50p per maand (€0,65) op elke vaste lijn. Dat bedrag – dus op te hoesten door bijna de hele samenleving – zou worden gestopt in een fonds. Dit fonds zou investeringen van telco’s en netwerkbedrijven mogelijk maken waardoor het hele land ultimo 2012 tenminste 2Mbps ADSL/coax zou hebben.

Toen ik voor het eerst van dit plan hoorde, dacht ik aan een slechte 1 april grap. Belastingheffing om commerciële bedrijven te helpen niet renderende businesscases uit te voeren? Dat lijkt me een lastige zaak als Brussel daar vragen over stelt.

De verkiezingen van maart 2010 hebben een andere regering in Londen mogelijk gemaakt en zie, de plannen voor broandband4all blijken opeens vragen op te roepen. Niet alleen blijkt inmiddels dat de heffing nooit toereikend zal zijn om de doelstellingen te verwezenlijken. Zoals te verwachten viel is ook de gestelde termijn van 2012 totaal onrealistisch gebleken. Londen heeft eerder deze maand gevraagd om nieuwe input en voorzichtig een termijn van 2015 genoemd.

Volgens mij was het de eerste keer dat in de EU breedband door een politieke partij op de agenda werd gezet met het oog op de verkiezingen. Het is ook de eerste keer dat die luchtfietserij zo hard en snel een halt is toegeroepen

http://www.thinkbroadband.com/news/4313-government-broadband-summit-aims-to-boost-

broadband-britain.html

Bloed aan je handen, je mobieltje, je smartphone

Afgelopen weken heb ik geschreven en gesproken over het thema duurzaamheid. Ik volg de ontwikkelingen op dat terrein. Niet alleen omdat het in toenemende mate het reilen en zeilen van de IT en telecom sectoren bepaalt, maar ookomdat het een concreet voorbeeld is van DESTEP factoren. Er zijn al afspraken tussen bedrijfsleven en overheid om energiezuinige datacenters te promoten en zo een eerste en belangrijke bijdrage te leveren aan minder verbruik van fossiele brandstoffen en een verlaging van de CO2 uitstoot.

In het kielzog van dit soort maatregelen worden ook vaker voorstellen gedaan die impact hebben lager in de keten, of naast de verduurzaming aandacht vragen voor sociale factoren, zoals betere werkomstandigheden tijdens de productie van goederen.

President Obama heeft afgelopen week de grote financiële hervormingswet ondertekend. Die wet adresseert ook een aantal issues die betrekking hebben op bovenstaande. In de wet wordt namelijk het handelen en verwerken van grondstoffen uit omstreden gebieden aan banden gelegd.

Producenten en verkopers zijn hierdoor onderworpen aan een meldplicht over de herkomst van de grondstoffen. Zo hoopt de wetgever een einde te kunnen maken aan de erbarmelijke omstandigheden waaronder met name in de Congo schaarse grondstoffen worden gewonnen die essentieel zijn voor telefoons, spelconsoles en dergelijke.

De situatie in Congo is al jaren aanleiding voor grote zorg, niet alleen vanwege de slavenarbeid, maar vooral ook omdat de burgeroorlog die het gebied al jaren teistert voor een groot deel gefinancierd en gestimuleerd wordt door diezelfde grondstoffen. Niet voor niets heet het dat er bloed kleeft aan heel wat van de moderne electronica die in het Westen zo gewild is.

Ik voorzie dat ook Europa niet zal achterblijven en vergelijkbare wetgeving moet gaan introduceren. Dat is geen nieuwe exercitie, want voor de invoer van dierenhuiden of ivoor zijn er al jaren Europabreed verboden van kracht. Zaak dus voor de sectoren die het betreft hier vast rekening mee te gaan houden. Googlen naar “The Conflict Minerals Trade Act” of “Coltan” levert snel voldoende achtergrond informatie, of kijk anders op deze site.

Wellicht is het toeval, maar dezelfde dag dat de Frankfurter Rundschau aandacht aan deze materie besteedde stond er ook een grote advertentie in die krant van de lokale dierentuin.
Steun de dierentuin, lever je oude mobieltje in, recycling van Coltan, alles kwam er al in voor.

Groen denken loont

Bureau Terdege constateert dat veel ondernemers in de online sectoren – groot en klein – inmiddels al zeer vertrouwd zijn met groen denken. Bijna alle datacenters zijn inmiddels doordrongen van het nut energie effectief te handelen. Een ontwikkeling die in 2008 middels de MJA afspraken in een versnelling is geraakt. Daarmee is een belangrijke stap gezet in het verduurzamen van de ICT en ODA sectoren.

Maar er is nog een hoop te doen. Ernst en Young heeft recent de vraag gesteld naar de plaats van Green ICT binnen organisaties. Ernst en Young meet dat 71%van de ondervraagde ondernemers zich niet bezighouden met green ict. Die uitkomsten steken scherp af bij hetgeen wij bij ODA’s constateren. Het kan niet anders of er zijn sectoren, voor wie het thema letterlijk een ver van het bed show is.

(de rest van deze bijdrage staat op het blog van Bureau Terdege)

Warm weer en datacenters

Ik ben niet de eerste die zich afvraagt, hoe datacenters met het warme weer omgaan. Op ISPam werd aan dit onderwerp al aandacht besteed door Edwin Feldman. Gelukkig zijn er ook nog andere bronnen, waardoor een breder beeld mogelijk wordt van de situatie.

Ook nu weer is het een krant die zich heeft verdiept in het onderwerp en gewoon heeft geteld hoeveel storingen er in de afgelopen periode zijn geweest die te maken kunnen hebben met de hitte. Daarnaast is er nog navraag gedaan bij de brancheorganisatie BITKOM voor een hoor -wederhoor. Nette aanpak, maar wat levert het nou op?

Dat in Duitsland tot zover bekend 53.000 datacenters zijn was mij onbekend. Ik ken de exacte definitie niet, maar dat het veel is, staat buiten kijf. Vooral de kleinere centers – nadrukkelijk niet de oudere – zijn niet berekend op langdurige buitentemperaturen boven de 30 graden.

Dit lijkt (mede) de oorzaak te zijn van de diverse storingen bij gemeentes kris kras door het land, waardoor het aanvragen van paspoorten of rijbewijzen niet mogelijk was. Nu is er vorige week in Amsterdam – stad met 8 eigen datacenters – ook een koppige storing geweest waardoor dit soort papieren niet konden worden aangevraagd. Je gaat je dan bijna afvragen of Amsterdam het zelfde probleem heeft gehad als bijvoorbeeld Bernkastel-Wittlich waar het lokale serverhok uitviel toen de airco het begaf.

Webcams en enge mannen

Recent besteedde de Duitstalige pers – zowel de offline als de online – aandacht aan de aanhouding van een “hacker” (volgens de krant) of “Cyber-Spanner” (volgens Heise). De persoon in kwestie wordt ervan verdacht software te hebben verspreid waarmee webcam gemanipuleerd worden. Zijn slachtoffers, waarvan er 150 zijn getraceerd, ontvingen een screensaver met daarin een trojan die de regie over de webcam overnam.

Een vervelende zaak die echter schijnbaar snel kon worden vastgesteld. Vraag is echter, hoe kwam de politie er achter. Dat blijkt weer een ander interessant verschijnsel te zijn. Duitsland kent een koepel voor privacy functionarissen, de BVD. Naast de reguliere koepelactiviteiten geven medewerkers ook voorlichting aan individuele gebruikers. Kwetsbare groepen, zoals scholieren, worden ook bezocht. Tijdens deze bijeenkomsten wordt ook navraag gedaan naar voorvallen die iets met privacy te maken kunnen hebben.

Zo kon de BVD constateren, dat bij sommige scholieren de webcam niet meer uit wilde gaan en in alle gevallen waren de klachten afkomstig van meisjes. De rest was simpel, BVD nam contact op met de politie en dat leidde uiteindelijk tot de aanhouding.

Nu dacht ik even te maken te hebben met een unieke activiteit. In Nederland zijn er wel andere fratsen uitgehaald met webcams, maar deze variant was mij nog niet bekend. Nog niet, want navraag bij Ouders Online leerde mij dat dit verschijnsel ook hier is gesignaleerd. Met andere woorden de enge mannen zijn ook hier actief.

Ik weer wat geleerd. Mijn webcam blijft vooralsnog gericht op de gracht, reigers, eenden en hangganzen registreren – of is dat inmiddels ook verdacht?

Hamstergedrag van de overheid

Deze week hebben vier meldingen aanleiding gegeven voor mijn stelling dat overheden hamstergedrag vertonen. En dan niet slechts de Nederlandse overheid. De vier meldingen betreffen namelijk de Amerikaanse overheden, de Europese overheden, de Duitse politiediensten en de Nederlandse politiekorpsen.

Laat me de vier meldingen kort onder elkaar weergeven:

De Washington Post – de krant die in 1972 ook de Watergate affaire op het spoor kwam – heeft twee jaren gedegen onderzoek gedaan naar de werking en effectiviteit van de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Het oordeel is keihard en vernietigend. Een meerkoppige draak zonder duidelijke taak afbakening heeft niet geleid tot een werkbare omgeving. Het verzamelen van data is zo zeer een doel op zich geworden, dat aan de verwerking ervan – laat staan echt slimme analysering – amper kan worden toegekomen. Karin Spaink heeft een treffende analyse hierover in Het Parool gepubliceerd, ook te vinden op haar eigen website.

De Europese overheden – vertegenwoordigd door EC commissariss Cecilia Malmström – toont “transparantie” door een lijst aan het Europees Parlement en de pers te overhandigen met daarin een opsomming van de Europese Databanken en de vermeende effectiviteit. Want – aldus Malmström – slechts door deze databanken is Europa verschoond gebleven van terroristische aanslagen. Om daarop volgend weer een pleidooi te houden voor nog meer opslag, want dat maakt de samenleving zoveel veiliger. Dat er nog steeds niet is aangetoond dat de databanken echt een bijdrage hebben geleverd laat ze onvermeld.

In Duitsland is het begrip dataverzamelwoede ook bekend, maar daar speelt het historische kader meer een rol dan elders. Daarom ook dat de pers korte metten maakt van de ideeën van de BDK (Bund Deutscher Kriminalbeamter). Die club, die mij wel vaker doet snakken naar adem, kwam met een radicaal plan. Elke vorm van serieus online gedrag – zoals e-commerce, bezoeken van overheidssites – moet worden verboden tenzij de gebruiker een bij de politie geregistreerde internetter is. Slechts zo kan de online wereld minutieus in de gaten gehouden en precies dat is volgens de BDK hard nodig.

De Nederlandse politiekorpsen zijn overijverig in het opslaan van kentekens. Het CBP heeft de korpsen Rotterdam-Rijnmond en Ijsselland hiervoor al op de vingers getikt. Het argument dat opslag en verwerking van die data een legaal doel diende klopte niet. Een WOB verzoek waarover Sargasso op 21 juli schrijft toont aan dat de korpsen wisten dat de gehanteerde werkwijze niet klopte. Maar ja, data verzamelen is zo leuk et cetera.

En precies die laatste zin is ook van toepassing op de drie ander zaken. Verzamelen is doel op zich geworden.

Verantwoord handelen

Eerder deze week publiceerde ik op de website van Bureau Terdege een column over verantwoord handelen.

Ondernemers worden in toenemende mate geconfronteerd met eisen en vragen die betrekking hebben op goederen en procedures die worden ingezet. In eerste instantie kwamen de vragen vooral een kleine groep maatschappelijk betrokken klanten. Dat was deels te zien als een opvolger van de betrokkenheid die in de jaren ’70 breed gedragen werd.

In deze tijden gaat het echter om veel meer dan alleen teruggrijpen naar de idealen uit die periode. Niet in de laatste plaats omdat het tegenwoordig ook overheden zijn die kritische vragen stellen. Inmiddels is er zelfs wettelijke context die de verplichting oplegt aan leveranciers te verklaren hoe zij aan de producten komen en welke impact deze hebben op het leefmilieu.

(de rest staat, zoals gezegd op Bureau Terdege)

Sloopt warm weer mijn voeding?

Afgelopen nacht liet ik de pc aanstaan, omdat de virusscanner nog bezig was. De tijd dat een scan in een uurtje was gepiept ligt heel ver achter ons. Tegenwoordig ben ik er al snel 3 uur mee bezig. Op zich nog geen probleem, want je kunt aangeven dat de pc na afloop van de scan automagisch wordt afgesloten. Dat is dan ook mijn standaard keuze.

Nu was het mij eerder al opgevallen, dat de CPU temperatuur iets hoger lag dan normaal. In plaats van net 50 graden, nu richting de 60 graden. Een andere verklaring dat het warmere weer kon ik niet verzinnen, de luchtroosters aan de buitenkant waren schoon en de binnenzijde had ik kort daarvoor nog met een stofzuiger en penseel– stroomkabel los natuurlijk – zo goed als het gaat stofvrij gemaakt.

Vanmorgen bleek de pc niet automagisch te zijn afgesloten, ik zag op de kast de power-on verlichting namelijk nog branden. Ik kreeg echter geen beeld op de monitor en vermoedde dat het systeem ergens was blijven hangen. Rossen op het toetsenbord maakte niks uit, ik hoorde geen harde schijf activiteit of iets van die orde. Dan maar reset knop op de kast ingedrukt.

Dat was de laatste keer dat de voeding iets deed, daarna sprong de computer niet meer aan. Wat snelle tests leverden op dat de voeding is overleden. Gelukkig beschikte ik nog over een reserve/nood exemplaar, zodat ik niet helemaal gehandicapt raak.

Maar het is een opvallende gang van zaken, bij nader inzien was de verhoogde CPU temperatuur wellicht een indicatie dat de voeding zijn warmte niet meer goed kwijt kon.

Toen ik de voeding onderzocht bleek namelijk dat deze aan de binnenzijde behoorlijk was vervuild. Eigenaardig want ik zet regelmatig de stofzuiger op de achterzijde van de voeding om los vuil wel te halen.

Normaal kom je niet in de binnenzijde van een voeding, al was het alleen maar omdat je daarmee de garantiezegels verbreekt. Maakte in dit geval niets meer uit want de voeding was net ouder dan 36 maanden, dus geen garantie meer.

Opmerkelijk trouwens, dat de vorige voeding die bij mij overleed ook een Tagan was. Deze deed het zelfde kunstje onder dezelfde weersomstandigheden.