Het Beta Blog

Het onderwerp is hier al eerder ter sprake gebracht, de wijze waarop werving & selectie bedrijven omgaan met de gegevens van ingeschrevenen en op welke “creatieve” wijze ze die verkrijgen en delen. Vorig jaar was het zelfs een van vermelding in mijn top10 van “opvallend 2011” waard. Dat was omdat ik geconfronteerd werd met bewijs dat een oud medewerker van Ambitious People was vertrokken en nu vrolijk het meegepikte relatiebestand begon te benaderen. Voor een compleet andere dienst en natuurlijk zonder enige vorm van vooraf verkregen toestemming.

Dat incident stond los van het feit dat Ambitious People zelf er ook gewoon flink bleef én blijft spammen. Diverse keren uitgeschreven en toch keer op keer weer een mail of ik mijn gegevens wilde updaten.

Die methodiek van de W&S sector bij het bedelen om een verse CV is verdacht. Je moet echt elke keer controleren of het verzoek wel klopt. Ik kreeg eerder dit jaar van een mij totaal onbekende organisatie een mail, gericht aan het e-mail adres waarmee ik me jaren geleden heb aangemeld bij de usuals suspects Monsterboard en Intermediair. Maar van daaruit is er nooit met Bit-Human, zo heet het W&S bedrijf zaken gedaan, ik ken de mensen ook niet die er werken.

De eerste mailing genegeerd en nu verschijnt er zo maar -wederom- ongevraagd een follow-up.

Beste R. ,
Het is weer tijd voor de Bit-Human voorjaars-update. Om jouw kansen op het ontvangen van passende aanbiedingen voor interim IT opdrachten te vergroten willen wij je vriendelijk verzoeken om jouw meest recente CV weer te uploaden. Om dit snel en gemakkelijk te doen ga je naar de Bit-Human website en klik je op de button “inschrijven” op de homepage. Hierna kan je bij het onderdeel “Lidmaatschap BIT-Human Bluecarpet community”; inloggen met onderstaande gegevens:
Gebruikersnaam: [hier stond mijn e-mail adres]
Wachtwoord: [ hier stond niks – een leeg vak dus]
Met vriendelijke groet en alvast bedankt,
[ondertekend met info@bit-human.nl ]

Wat opvalt aan deze mailing is ten eerste dat ze mijn naam niet weten. Daardoor weet ik al vrij zeker dat het e-mail adres van een vacaturesite is “getapt”. En dat lijkt mij direct al een aardige schending van de gebruiksovereenkomst.
Tweede opvallend is de suggestie die wordt gedaan, dat ik al een cv zou hebben achtergelaten. Zie het woord “weer”. Dit is een leugen en daarmee is deze mail misleidend. Derde punt is het inloggen in de zogenaamde community, daar is geen wachtwoord bekend. Logisch want ik heb nooit met deze toko zaken gedaan.

Als je bovenstaande nog eens de revue laat passeren laat dat minimaal het gevoel achter dat er heel wat fout is met Bit-Human. En helaas weet ik van tenminste nog 3 bedrijven die op dergelijke wijze cv’s schrapen en daarmee bewust spammen en de boel bedriegen. Dat hier tot op heden niet is opgetreden, daarover heb ik me al vaker verbaasd. Probleem is deels dat deze partijen onder de radar blijven van zowel OPTA als CBP en dat het aantal klachten te gering zal zijn. Dat wil niet zeggen dat dit verschijnsel ongevaarlijk is. Van partijen die zo gegevens vergaren en verwerken kun je natuurlijk afvragen in hoeverre ze kundig zijn data op een veilige manier op te slaan.

(natuurlijk is er een blafmail annex sommatie richting Bit-Human gegaan. Of ze zich aan die afspraak houden zal moeten blijken)

Het onderwerp is hier al eerder ter sprake gebracht, de wijze waarop werving & selectie bedrijven omgaan met de gegevens van ingeschrevenen en op welke “creatieve” wijze ze die verkrijgen...

Soms is er reden jaloers te zijn op de Zuiderburen. Neem nou het bericht van 19 april in de Vlaamse pers over acties van de fiscus. Die heeft doorgekregen dat er op tv heel wat programma’s zijn die draaien om het winnen van prijzen. Een soort vermaak waarover ook elders veel te doen is . Want of het nu gaat om het meedoen met quizzen, sms stemmen of 0900-lijnen bellen, dat er sprake is van interessante geldstromen is wel duidelijk.

In Nederland en België hebben we dat in de gaten gekregen toen de zenders SBS6 & Co. ophielden met het uitzenden van programma’s die wel heel erg fout waren. Dat sloeg in no time gaten in de omzet en opbrengsten van de zenders van vele miljoenen. En recent nog was er in Duitsland een uitspraak over het meedoen aan reality tv. Een net iets andere case omdat het daar niet direct ging om het winnen van de prijs. Daar speelde dat de kandidaten weliswaar veel geld kunnen verdienen als ze tot het einde in een big Brother of de jungle blijven, Maar voor de fiscus is dat een variatie op een normale arbeidsrelatie dus de zender moest alsnog premies afdragen.

De Belgische fiscus kijkt op net weer een ander manier tegen de materie aan. Die is namelijk van mening dat over de inkomsten die tv -en radiozenders maar ook de printmediagroepen met spellen, quizzen en dergelijke behalen belasting moet worden betaald. Niet de prijswinnaars (althans daar wordt geen melding van gemaakt) maar de partijen die de activiteiten ontplooien en daaraan geld verdienen. Volgens de pers claimt de fiscus een afdracht van 11 tot 15% voor kansspelbelasting.

Schitterend gewoon, laat ze dat maar innen dan valt het fundament onder heel wat brakke zenders en productiehuizen weg. Met een beetje geluk kan dan ook in België een aantal campingzenders worden gevoegd. Dat moet leiden tot verrijking van de cultuur, want iedereen zal weer boeken gaan lezen.

Nee dat laatste zal natuurlijk vooralsnog niet zo snel gaan. Dat voor de zoveelste keer blijkt dat (vooral) tv programma’s gewoon een methode zijn geld te verdienen en dat er erg veel creativiteit is de opbrengsten te maximaliseren en de kosten te minimaliseren, zelfs al wordt daarvoor op grote schaal de fiscus en daarmee het land gedupeerd, dat is best stuitend. TV, dat soort tv heeft echt niets te maken met cultuur en is wat mij betreft ook geen bescherming of status aparte waardig.

(link zit achter een betaalmuur)

Soms is er reden jaloers te zijn op de Zuiderburen. Neem nou het bericht van 19 april in de Vlaamse pers over acties van de fiscus. Die heeft doorgekregen dat...

Lange tijd vormden mails voor vermeend veelbelovende aandelen een groot deel van het spamverkeer. De achterliggende businesscase was simpel en was feitelijk niet meer dan de online variant van een oud verschijnsel: koop een spotgoedkoop aandeel, start het gerucht dat er “iets” mee gaat gebeuren in de hoop dat meerdere kopers zich voor het aandeel melden. De koers gaat omhoog, je verkoopt snel je vooraf tegen lagere prijs verkregen belang met winst en daarna zakt de koers weer in tot centenwerk (link).

Het verspreiden van geruchten via internet gaat niet alleen heel snel, het is ook nog eens goedkoop en biedt volop de kans weinig sporen achter te laten. En dat is een rode draad in het aandelenspammen. De oplichters kunnen niet zomaar vooraf posities in nemen met de grote, bekende aandelen, die transacties moeten namelijk voldoen aan regels en anonimiteit is daar amper mogelijk. Dat wordt uitgeweken naar zogenaamde pennystocks is dus niet alleen omdat daarmee makkelijker winst kan worden gehaald, maar ook omdat die in de regel aan “beurzen” genoteerd staan met minimale spelregels.

Al deze ingrediënten hebben zeker 10 jaar gezorgd voor een stevige stroom van pump & dump spam. Inmiddels zijn er meerdere maatregelen getroffen om deze criminele activiteit een halt toe te roepen.

In de VS en bijna alle EU lidstaten is het aanprijzen van aandelen inmiddels sterk gereguleerd. De criminelen moeten daarom uitwijken naar schimmige aandelen in exotischere landen en daarmee is de kans op succes kleiner geworden. Dat een aantal geruchtmakende processen ervoor heeft gezorgd dat een aantal grote spammers voor langere tijd achter slot en grendel zit zal ook een rol hebben gespeeld. Daarnaast is ook in de fysieke wereld het aantal aandelen – en beleggingschandalen (denk aan Palminvest) flink toegenomen, zodat het publiek minder happig is. Publiek dat door de economische omstandigheden ook minder vatbaar lijkt te zijn voor dit soort too-good-to-be-true verhalen. En als laatste is de strijd tegen spam ondertussen zo ver gevorderd dat de meeste aandelenscams (want ze zijn erg voorspelbaar en herkenbaar) in filters blijven hangen.

Daarom was ik uiterst verbaasd deze typische scam in mijn postbus te vinden.

“X-Change recaps recent developments as it moves forward with financing options to begin drilling on several properties. Their announcement and recent press releases have propelled the company’s stock price in recent weeks with surging volume and tremendouse stock price appreciation. We like this company and where it is headed. X-Change is building interests in a broad range of oil and gas projects worldwide. The Company is an independent energy company engaged in the production, development, acquisition, exploitation and exploration of crude oil and natural gas.”
Put X-Change on your watchlist today and do your homework quickly as we believe that X-Change is poised for great future growth!
www.*oilextractionco.com (en dat komt toch betrouwbaar over)

Mijn eigen schuld, met het aanpassen van de spamrules vorige maand had ik tijdelijk deze categorie uitgezet. Snel verholpen en daarmee weer verlost van dit soort ellende.

Lange tijd vormden mails voor vermeend veelbelovende aandelen een groot deel van het spamverkeer. De achterliggende businesscase was simpel en was feitelijk niet meer dan de online variant van een...

Een deel van de wereld bereidt zich voor op de beursgang van Facebook. Van die groep is een deel volledig in de wolken en overtuigd van het grote naderende geluk. Een andere groep ziet beren op de weg, ziet de overeenkomsten met inmiddels verdwenen internetpareltjes en huivert bij de gedachte van nog een zeepbel.

Die laatste groep heeft een sterke troefkaart in de hand: de ontwikkelingen bij internetbedrijven die recent naar de beurs zijn gegaan. Daar lijkt sprake te zijn van een duidelijke ontwikkeling: bedrijven met serieuze business doen het goed en de rest kwakkelt.

Een voorbeeld van dat kwakkelen is Groupon, een bedrijf dat kortingsbonnen verkoopt en november 2011 naar de beurs ging. Het bedrijf zou zomaar eens $13 miljard waard kunnen zijn schreef Reuters op de dag van de ipo. Korte tijd later is daar weinig meer van over. 50% van die theoretische waarde was per april 2012 al weer verdampt. De business blijkt veel minder bestendig te zijn en de organisatie is in het beste geval niet bijzonder capabel gebleken. In een aantal gevallen zijn er ook krachtigere termen gebruikt, waarbij een artikel van Bloomberg zeer verhelderend werkt.

De daily business van Groupon beperkt zich niet tot de USA, in Europa zijn ook vestigingen opgericht. In Nederland is dat bij een groter publiek bekend geworden door de negatieve persaandacht. Maar ook elders geeft Groupon aanleiding tot vragen en twijfel.

Voorbeeld hiervan is de aandacht die Horizont, een Duitse portal voor marketing en advertentie nieuws, besteedt aan het verschijnsel coupons. Op basis van onderzoek in de Duitse markt blijkt dat de belangstelling voor coupons tanende is. Nog maar 32,5% van de geïnterviewden gaf aan coupons van o.a. Groupon interessant te vinden. Vorig jaar was dat nog bijna 40%.

Wat leert ons dit. Ten eerste dat de markt voor coupons in Duitsland althans helemaal niet zo groot is. Laten we wel zijn 32% is niet veel. En ten tweede moet dit een wake-up call zijn voor de bonnenverkopers, want als je in jaar 3 van je bestaan al zoveel terugvalt in mogelijke acceptatie, koopintentie en dergelijke, wat is je business dan eigenlijk waard.

Afijn mijn oordeel hierover is bekend. Ik heb dan ook al erg veel zeepbellen voorbij zien komen.

Een deel van de wereld bereidt zich voor op de beursgang van Facebook. Van die groep is een deel volledig in de wolken en overtuigd van het grote naderende geluk....

Als lid van de PvIB (Platform voor InformatieBeveiliging) heb ik de mogelijkheid op eenvoudige wijze meer dan puur de vakkennis op peil te houden. Dit vooral door het grote aantal bijeenkomsten met sprekers die vanuit verschillende invalshoeken het onderwerp IB benaderen.

Een goed voorbeeld daarvan is de bijeenkomst van eind april over het thema forensisch onderzoek. Vier sprekers gaven uitleg over het onderwerp waarbij de gecombineerde bijdrage van Theunis Kloosterman en Miel Janssen: de meeste indruk op me heeft gemaakt. Kloosterman zou spreken over “introductie forensisch onderzoek” en Janssen over “organisatiecultuur en gedrag”. Dat deden ze ook, maar al snel liepen de thema’s in elkaar over.

Als voormalig werknemer van een groot telecombedrijf zag ik veel herkenbare situaties de revue passeren. Dat begon met het ontkrachten van een mythe over groepen die het meest vatbaar zijn voor ongewenst gedrag, zoals ontvreemding van goederen van de werkgever tot keiharde corruptie. Er is een link tussen de leeftijd van de overtreder en de toegebrachte schade c.q. waarde van de corruptie. Hoe ouder de betrapte werknemer, des te hoger het bedrag. Heel herkenbaar voor mij, want ik heb meerdere malen de hogere legerleiding de mist in zien gaan en dat waren stuk voor stuk lieden die ouder – en in de regel ook nog eens hoger opgeleid – waren dan de troepen waaraan ze geacht werden leiding te geven en het goede voorbeeld voor te zijn.

Een ander punt dat me raakte, vanwege de herkenbaarheid, was de opmerking die Janssen maakte over kick-backs als verdachte constructies. Kick-back, het verschijnsel waarbij aan een winkel een extra vergoeding wordt toegekend door de leverancier van goed of dienst, is namelijk niet uitsluitend een legale constructie. Er zijn afnemers die geen geld mogen ontvangen (zie ambtenaren statuut) of die het verboden is een voorkeur uit te spreken voor dienst/goed (denk aan medicijnen). Zonder al te vele fantasie valt te snappen dat kick-backs bij uitstek veel kunnen voorkomen bij telecom en online advertentie bedrijven.

Bijzondere aandacht werd er nog besteed aan de begrip organisatie cultuur. Het voorbeeld dat het niet helpt als de directeur zijn auto op een invalidenparkeerplaats neerzet werd door de zaal begrepen.

Waarom al deze aandacht voor fout gedrag? Erg voor de hand liggend wel, want als de cultuur in een bedrijf brak is, dan zal vroeg of laat forensisch onderzoek nodig zijn. In de het beste geval omdat de directie of eigenaren hier om vragen in het slechtste geval omdat van overheidswege die stap wordt gezet.

Eigenlijk kwam het er op neer dat je normaal gedrag en fatsoen ellende kunt voorkomen zoals de AFM, NMA of een busje met rechercheurs op de stoep. In ken in ieder geval een bedrijf dat die link nog steeds niet heeft gelegd.

Als lid van de PvIB (Platform voor InformatieBeveiliging) heb ik de mogelijkheid op eenvoudige wijze meer dan puur de vakkennis op peil te houden. Dit vooral door het grote aantal...

Terwijl Nederland zich opmaakte voor koninginnendag likten in Duitsland partijen de wonden, want weer leek de neergang van een begrip in het land onvermijdelijk.

Amper twee maanden na de plotsklapse ondergang van Schlecker is het nu de beurt aan Neckermann vol in de schijnwerpers te staan. Als er een bedrijf is dat in Duitsland gelijk staat aan het verschijnsel postorderaar en bestellen van alle mogelijke zaken is het wel Neckermann. Zo mogelijk meer nog dan concurrent Otto en en indertijd Quelle was dit een van de ondernemingen die letterlijk decennia lang menig Duits huishouden heeft ingericht en de gezinnen heeft aangekleed.

Neckermann stopt met het verspreiden van de catalogus en staakt het voeren van een eigen kledinglijn. De kosten zijn te hoog en de opbrengsten te gering. Hierdoor komen 390 kantoorbanen en bijna 900 jobs rond de logistieke processen te vervallen.

Als je dat leest is niet helemaal duidelijk wat al die kantoorbanen dan inhouden. Was er bijna 1 backoffice of administratieve functie per 2 chauffeurs nodig dan? Dat blijkt niet het geval te zijn. Inkoop, daadwerkelijk administratie en retouren zijn afdelingen die flink bezet moeten zijn en chauffeurs waren onmisbaar voor het vervoeren van de eigen textiel. Maar dat wordt nu dus allemaal anders. Waar concurrent Otto slaagde overeind te blijven in een markt die sterk veranderd is door de komst van internet moet Neckermann diep door het stof. Otto heeft namelijk ook met de catalogus geworsteld. Maar door eerder in te grijpen, de oplage en de frequentie te beperken en het belang van doelgroepbenadering in te zien heeft Otto het wel kunnen redden.

Gesteld kan worden dat Otto veel eerder heeft ingezien dat internet de toekomst heeft. Otto is, net als bij ons Wehkamp, in dat opzicht een voorbeeld van een gelukte migratie van print naar online. Neckermann slaagde er door meerdere redenen niet in die stap te maken en moet daarom 2012 heel hard aan de rem trekken. Sneu voor de bijna 1300 banen die nu verloren gaan.

Wat bijna niemand opviel tijdens alle ophef is dat Neckermann op zich gewoon blijft bestaan. Het bedrijf is niet zoals Schlecker van de ene op de andere dag failliet. De inkomsten via online verkopen zijn afgelopen kwartaal met 30% gegroeid en de concernomzet was 2011 al voor 80% afhankelijk van de online kanalen. In dat licht gezien is het staken van de print inspanningen en eigen prodcutie ook goed te begrijpen. Het tijdperk van de ouderwetse papieren postorderaar met de nadruk op zelf geproduceerde massagoederen is in dit deel van de wereld gewoon voorbij.

Terwijl Nederland zich opmaakte voor koninginnendag likten in Duitsland partijen de wonden, want weer leek de neergang van een begrip in het land onvermijdelijk. Amper twee maanden na de plotsklapse...

Daar zit je dan, na een gezellige avond te staren naar een laptopscherm. Om Ubuntu 12.04 werkend te krijgen restte er echt geen andere keuze dan het herstellen via cdrom, wat feitelijk een herinstallatie is.
Het is me met XP-pro wel vaker overkomen dat het her-overnieuw-installeren de enige manier was een machine weer aan de praat te krijgen, maar met Ubuntu had ik die ervaring niet. Ik heb natuurlijk wel eens radicaal een andere versie of editie over iets ouds geïnstalleerd, maar dat was altijd vrije keuze en passend bij het experimenteren. Nu was het noodzaak, de laptop is een productie machine dus die moet ook weer snel up-and-running zijn. Dus daarom keuze A gedaan en de proces kon beginnen.

In minder dan 30 minuten was het proces doorlopen. De laptop hing nog met een kabel aan het netwerk dus de meest recente patches werden ook meegenomen. Daarna was het tijd om te rebooten. En nu ging het wel goed. Ik kreeg een paarse grub, nieuwe kernels en het Ubuntu startscherm.

Daarna staarde ik de Unity schil en werd het tijd om te gaan tweaken. Een proces dat vele uren duurde en over enkele dagen is gedaan. Doordat de upgrade is mislukt is het hele proces waanzinnig lang gaan duren. Het moet minsten 10 uur zijn geweest dat het kostte vanaf het

[ALT] + [F2]+“update-manager -d”

commando tot het gevoel dat de laptop eindelijk was zoals bedoeld. Waarmee de hele tijd de testlaptop als voorbeeld diende voor de gewenste configuratie en instellingen.

Unity heb ik zo snel mogelijk verstopt. Met Gnome werken bevalt veel beter en gezien het grote aantal tips over van Unity naar Gnome (Classic) op internet ben ik in deze representant van een grote minderheid.
Voor het aanpassen van iconen, fonts en dergelijke gebruik gemaakt van het hulpprogje Ubuntu-tweak. Het onderste menu is gewist, net als bij alle voorgaande versies van Ubuntu heb ik op de productie laptop bij voorkeur tot AWM, elders is Caïro gebruikt. Compiz bleek ook nodig, want door een bug is het met 12.04 niet mogelijk (!) via van toepassing te wisselen.

Daarna volgende installatie van VLC als default videoplayer, handmatig inkloppen van radiostreams in Rhythmbox, zorgen dat LibreOffice ook de Nederlandse taal begrijpt en natuurlijk de mailclient van opbouwen rond een oudere back-up. Gelukkig is de mail elders in Eudora format dubbel opgeslagen, dus er is geen informatie blijvend verloren gegaan.

Desondanks de geringe schade is de migratie als zodanig niet geslaagd, want niet in 1x en het duur onwaarschijnlijk lang. Dat is een minder prettige ervaring met Ubuntu.

Natuurlijk ben ik nu wel al blij deze stap niet pas volgend jaar gedaan te hebben. En een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus het back-uppen van de mail gaat nu ook anders, Thunderbird heeft daarvoor meerdere slimme addons.

Daar zit je dan, na een gezellige avond te staren naar een laptopscherm. Om Ubuntu 12.04 werkend te krijgen restte er echt geen andere keuze dan het herstellen via cdrom,...

Nadat ik enige tijd had geprobeerd de foutmelding

“The disc drive for [elke schijf/partitie] is not ready yet or not present”

die optrad nadat ik van Ubuntu 10.04LTS in één keer was geüpgrade naar 12.04LTS restte mij weinig anders dan de laptop in kwestie te resetten.

Ik startte de laptop op vanaf de dvd/cdrom speler met Rascatux. Een beproefde methode om te zien of het grub menu beschadigd is, dat heb ik bij een eerdere upgrade namelijk al eens meegemaakt. Maar nee, alles werd herkend, hoewel niet valt uit te sluiten dat er toch iets is hersteld tijdens het doorlopen van alle mogelijkheden die Rascatux biedt. Dus maar weer de machine laten rebooten, ik kreeg ook een zwarte grub te zien met daarin – het is een dualboot machine – de keuze voor Windows XP. Die probeerde ik uit en gelukkig werkte dat naar behoren. Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht, maar er gaat niets boven testen.

Na de 3e reboot keek ik naar een zwarte grub die zowel de oude als de nieuwe kernels weergaf. Heel optimistisch geprobeerd de nieuwe te kiezen en weer kwam ik in de loop terecht van schuiven die niet ge-mound waren.

Tijd op de laptop uit te zetten en naar de receptie van ICTRecht te gaan. Dat leverde naast een aantal leuke gesprekken en een goede catering ervaring ook de nodige inspiratie op om bij thuiskomst toch weer vol goede moed de laptop onder handen te nemen.

De methode die ik had bedacht was: 12.04 downloaden op een cd branden en daarmee de laptop starten. Eens zien of dat net zo werkt als een Windows cd, waarbij de optie wordt gegeven het OS te installeren, te verwijderen of te herstellen. Ubuntu doet dat inderdaad ook. Dus ik kon kiezen tussen herstel A of B variant of iets anders. Vervelend was alleen dat bij A en B de voorgaande persoonlijke instellingen verloren zouden gaan. Dus toen wist ik zeker mijn mailboxen te gaan verliezen en mijn bookmarks die ik per machine slechts 1x per jaar back-up want in principe zijn die op alle machines hetzelfde. “in principe”, dus niet helemaal, maar dat viel te overzien.

Nadat ik enige tijd had geprobeerd de foutmelding “The disc drive for [elke schijf/partitie] is not ready yet or not present” die optrad nadat ik van Ubuntu 10.04LTS in één...

Eind april verscheen de definitieve versie van Ubuntu 12.04. Een LTS versie, die dus voor vele jaren wordt ondersteund. Op de test laptop draaide een simpelere versie al geruime tijd en dat zonder problemen. De dualboot laptop die wordt ingezet voor werk en dus onmisbaar is draaide tot volle tevredenheid 10.04, ook een LTS. De ondersteuning voor 10.04 loopt tot medio 2013 dus er was op het eerste gezicht geen reden voor upgraden naar 12.04.

Omdat de ervaringen met de testlaptop zo goed waren en de berichten over upgraden van versie 10 naar 12, zonder eerst versie 11 te installeren dat ook bleken toch maar de stoute schoenen aangetrokken en ruim een jaar voor de ondersteuningsdeadline verloopt de upgrade naar de 2012 editie gestart (bij Ubuntu staat de versie voor het jaartal, 10.04 is dus de april 2010 editie).

Terwijl ik vanaf een andere computer twitterde dat het upgraden uiteraard plaatsvond voor ik naar de openingsbijeenkomst van ICTRecht zou gaan ging het mis. Het upgrade commando ingeven via [ALT] + [F2] + “update-manager -d” had er voor gezorgd dat de nieuwe versie werd herkend, de laptop hing aan de voeding en internet kwam via de RJ45 en uiteraard niet via de Wifi. Ruim 2300 bestanden waren opgehaald en geïnstalleerd. Alles liep als een zonnetje totdat het systeem klaar was en vroeg opnieuw opgestart te worden.

Vol verwachting OK knop gedrukt en zien wat grub zou laten zien. Wat ik zag was al een slecht voorteken, ik kreeg het oude zwarte witte scherm te zien met de oude kernels die horen bij 10.04. Van de testlaptop wist ik dat de grub voor 12.04 donkerpaars hoort te zijn, een kleur die al jaren bij Ubuntu hoort. Grub verdween en ik staarde naar een zwart scherm met een verdraaid vervelende foutmelding.

“The disc drive for / is not ready yet or not present”

gevolgd met een gelijke melding voor elke andere schijf en partitie in de latop.

Dat betekent dat Ubuntu feitelijk niet in staat is ook maar iets van de harde schijven te benaderen. Op een machine met dualboot draait het dan om de schijven waar de Windows partitie op draait en de schijf voor de opslag voor data.

Geen paniek nog, maar wel flink balen, temeer daar ik me opeens realiseerde achter te lopen met het back-uppen van de mail. Alle werk-output wordt in een hogere frequentie veiliggesteld, dus voor het verlies daarvan hoefde ik niet te vrezen.

De suggesties die Ubuntu zelf gaf waren Continue to wait (handig!), S for Skip mounten en M voor Manual mounting. M gekozen en dat leverde opeens een scherm vol rare foutmeldingen op. Daarna volgde heel even een prompt en daarna precies het zelfde aantal keuzes. Voor S kiezen maakte ook niets uit, ik kreeg wederom hetzelfde scherm geserveerd.

Door het uitblijven van een echte prompt was het aantal alternatieven vrij beperkt. Dus ik reset via de aan/uit knop de laptop.

Eind april verscheen de definitieve versie van Ubuntu 12.04. Een LTS versie, die dus voor vele jaren wordt ondersteund. Op de test laptop draaide een simpelere versie al geruime tijd...

Vorige week leek op een bijzondere manier in het teken te staan van de privacy. Het begon met een rare bijdrage op Webwereld waarin twee auteurs zich afvroegen of zorg voor privacy er niet toe leidt dat security wordt belemmerd. Een provocerende, en in mijn optiek onjuiste, stelling die echter totaal het doel voorbij schoot omdat de auteurs – die opvallend genoeg onvermeld lieten bij Accenture op de payroll te staan – niet duidelijk maakten vanuit welke commerciële invalshoek ze naar de materie keken.

Een dag later werd aandacht besteed aan Cap Gemini dat een “rapport” heeft geschreven voor het Ministerie van Binnenlandse zaken. Daarin wordt o.a. geadviseerd DigiD met Facebook te integreren. Terecht dat zowel offline als online een storm van protest opstak. Een dienst bedoeld als zekere identificatie in het berichtenverkeer tussen burgers en overheid te koppelen aan een Amerikaans bedrijf met een uiterst discutabele reputatie op het gebied van privacy is niet eens meer een slechte 1 april grap te noemen. Het is het totaal negeren van basisregels voor privacy, vertrouwen en integriteit. Goed dus dat BiZa de nodige vraagtekens plaatst bij dit deel van het advies.

Maar denk niet dat daarmee de oogst van een week binnen was gehaald. Uitgerekend op Bevrijdingsdag en uitgerekend in de Amsterdamse krant Het Parool wordt er een poging gedaan voorgaande domheid te overtreffen. Journalist Karman besteedde bijna 1 volle pagina aandacht aan een slim plan van het gemeentelijk Ingenieursbureau Amsterdam. Daar is iemand in dienst die zich projectleider fietsparkeren noemt. Uit zijn koker komt een revolutionair plan het parkeren van fietsen in de hoofdstad op een meer betaalbare wijze uit te breiden (Voor de niet Amsterdammers: de stad heeft op sommige plekken een chronisch tekort aan fietsstallingen. Dat dit deels komt omdat de ouderwetse fietsenstallingen de laatste decennia allemaal zijn weggesaneerd wordt natuurlijk niet als oorzaak genoemd. Het aanleggen van nieuwe ondergrondse stallingen is duur en verloopt traag).

Het plan is volautomatische fietsstallingen op de daken van gebouwen te plaatsen. Super slim, de aanleg daarvan is bijna 50% goedkoper dan een ondergrondse stalling. De werking is evenzo geniaal. Het Parool citeert projectleider Matthijs Griffioen: ”je meldt je aan met je Ov-chipkaart en rijdt je fiets naar binnen [….]”

Dit is toch werkelijk te zot voor woorden. De Ov-chipkaart als ID inzetten? Een kaart die niet het bezit is van de burger of staat maar van de particuliere organisatie Translink? Een organisatie die helemaal niets te maken heeft met fietsen of parkeren precies te gaan vertellen waar mijn fiets staat en hoelang? Om nog maar te zwijgen van de reputatie van Translink als datagraaier en fervent tegenstander van het inkorten van de bewaartermijn van data, omdat daarmee eventuele toekomstige business zou worden gehinderd. En dat er hele goede redenen zijn waarom niet elke fietsbezitter in de hoofdstad een Ov-chipkaart nodig heeft is Griffioen schijnbaar ook ontschoten. Kortom een ridicuul en zelfs gevaarlijk plan dat ertoe leidt dat de Amsterdamse fietser nog meer op een 24/7 basis te traceren en identifceren is.

Dat de journalist van een krant, die trots is in de donkere dagen van de bezetting te zijn ontstaan in de illegaliteit, volledig kritiekloos zoveel ruimte geeft aan dergelijke ideeën is iets om erg verdrietig van te worden.

Er is gelukkig ook nog goed nieuws: de gemeente Amsterdam ontkomt er niet aan flink te snijden in het aantal ambtenaren. Ik nomineer IBA voor een eervolle plaatsing boven aan de lijst diensten waar flink de bezem doorheen moet.

Vorige week leek op een bijzondere manier in het teken te staan van de privacy. Het begon met een rare bijdrage op Webwereld waarin twee auteurs zich afvroegen of zorg...